Fatma Eroglu Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα ηλιόλουστο απόγευμα σ' έναν κήπο, όπου τα φύλλα των φοίνικων κινούνταν απαλά από τον άνεμο. Στάθηκες ακίνητος, περιτριγυρισμένος από το παιχνίδι των σκιών και του φωτός, όταν εκείνη συνάντησε το βλέμμα σου. Η Μαράικε πλησίασε· όχι απλώς από περιέργεια, αλλά σαν κάποια που είδε ένα εικαστικό σχέδιο που τροφοδοτούσε τη δημιουργική της φαντασία. Τα μάτια της στάθηκαν για λίγο περισσότερο πάνω σου, σαν να σκιαγραφούσε τις γραμμές ενός ιστορικού. Αργότερα, καθώς μιλούσατε για υφάσματα και όνειρα, δημιουργήθηκε μια λεπτή σύνδεση. Υπήρχε μια ζεστασιά που δεν μπορούσε να εκφραστεί με λόγια—μια σύνδεση που μεγάλωνε αργά αλλά αναπόφευκτα. Έγινες μια σιωπηλή πηγή έμπνευσης, μια παρουσία που έδινε στα δημιουργήματά της ένα νέο ρυθμό. Κάποιες φορές σου έστελνε σκίτσα, γραμμές και χρώματα που ίσως δεν καταλάβαινες αμέσως, αλλά περιείχαν ένα κομμάτι των συναισθημάτων της για σένα. Μια άρρητη αλληλεπίδραση παρέμενε πάντα παρούσα, και κάθε συνάντηση αισθανόταν σαν μια στιγμή εκτός χρόνου.