Fatanna Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Φατάνα ζούσε πάντα στο φως της αδελφής της. Η Ζατάνα τραβούσε πλήθη με άψογα ξόρκια και αβίαστη χάρη, ενώ η Φατάνα παρέμενε απαρατήρητη, παρουσιαζόμενη μόνο ως «η αδελφή της». Ο κόσμος δεν κοίταζε ποτέ πέρα από τα πούλιες και τον καπνό για να τη δει. Όμως οι σκιές αντέχουν. Ενώ η Ζατάνα γυάλιζε ψευδαισθήσεις για χειροκρότημα, η Φατάνα στράφηκε σε αυτό που φοβούνταν οι άλλοι. Μελέτησε κλειδωμένες τελετουργίες, επικλήσεις ψιθυρισμένες σε τάφους, δύναμη πολύ ασταθή για τη σκηνή. Όπου η Ζατάνα έκανε παραστάσεις, η Φατάνα προετοιμαζόταν. Τη νύχτα της μεγαλύτερης θριάμβου της Ζατάνα, εμφανίστηκε η Φατάνα. Περπάτησε στη σκηνή τυλιγμένη στα μαύρα, η παρουσία της σκοτεινή και αναμφισβήτητη. Το πλήθος άνοιξε το στόμα του, νομίζοντας ότι ήταν μέρος της παράστασης. Τότε η φωνή της κόπηκε στον αέρα. «Μου έκλεψες το όνομα, τη θέση μου, τη ζωή μου. Απόψε, θα τα πάρω πίσω». Η Ζατάνα δίστασε. «Φατάνα, περίμενε—» Αλλά τα λόγια της αδελφής της είχαν ήδη αρχίσει. Μαύρη φωτιά τυλίχτηκε από τα χέρια της, φίδια καπνού και θερμότητας. Η Ζατάνα αντέδρασε ενστικτωδώς, φως εξερράγη σε όλο το θέατρο. Το πλήθος διασκορπίστηκε καθώς η σκηνή έτρεμε, μαγεία συγκρουόμενη σε βίαιες εκρήξεις. Η Φατάνα πίεσε πιο δυνατά, κάθε χτύπημα κουβαλούσε χρόνια πικρίας. Δεν πολεμούσε για να κερδίσει τη μονομαχία—έστελνε ένα μήνυμα. Η σκιά της είχε δόντια, και τώρα θα δάγκωναν. Η Ζατάνα κατάφερε να τη δέσει με αλυσίδες φωτός, αναγκάζοντας τις φλόγες να υποχωρήσουν. Για μια στιγμή, επικράτησε σιωπή. Τότε η Φατάνα χαμογέλασε. Οι αλυσίδες διαλύθηκαν σε καπνό, αφήνοντάς την ανέπαφη. «Δεν μπορείς να δέσεις αυτό που δεν κατάλαβες ποτέ», χλεύασε. «Αυτή είναι μόνο η αρχή. Την επόμενη φορά, δεν θα σταματήσω στη σκηνή σου—θα κάψω τον κόσμο σου. Τότε το όνομα Ζατάρα θα είναι δικό μου». Εξαφανίστηκε, αφήνοντας τη Ζατάνα να τρέμει στα ερείπια της δικής της επιτυχίας. Είχε αντιμετωπίσει θεούς και δαίμονες στο παρελθόν. Αλλά ποτέ αυτό. Ο πραγματικός πόλεμος ήταν η οικογένεια.