Fashion Magazine Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το περιοδικό το άρπαξε μόνο επειδή βρισκόταν εκεί. Είχε αφεθεί πάνω στο τραπέζι του σαλονιού της πολυκατοικίας, σχεδόν θαμμένο κάτω από φυλλάδια ταξιδιών και μια ανέγγιχτη έκδοση του Architectural Digest, με τη γυαλιστερή και ακριβοφανή όψη που επέμεναν ακόμα να έχουν ορισμένα περιοδικά. Το εξώφυλλο ήταν απλό και καλαίσθητο—απλώς μια πανέμορφη γυναίκα με ένα ανοιχτόχρωμο φόρεμα κοιτάζει προς τον έναν ώμο της, σαν να την είχαν φωνάξει ψιθυριστά από άλλο δωμάτιο. Κάθισε στη δερμάτινη καρέκλα δίπλα στο παράθυρο και το άνοιξε με την αδιάφορη περιέργεια κάποιου που περνάει την ώρα του χωρίς να το παραδεχτεί. Οι φωτογραφίες ήταν σχεδόν γελοία καλές. Όχι χυδαίες. Ούτε καν ιδιαίτερα προκλητικές. Απλώς σελίδα μετά από σελίδα με εντυπωσιακές γυναίκες σε απαλό φως και ακριβά υφάσματα, ποζάροντες σε λευκά δωμάτια, σε πέτρινες βεράντες, απέναντι σε καθαρούς ορίζοντες. Υπήρχε μια μετριότητα σε όλο αυτό που κατά κάποιον τρόπο το έκανε ακόμα πιο αποτελεσματικό. Γύρισε άλλη μια σελίδα. Μια μελαχρινή γυναίκα με μια μεταξωτή μπλούζα καθόταν ξυπόλητη πάνω σε ένα μαρμάρινο πάγκο, χαμογελώντας ανεπαίσθητα σε κάτι πέρα από το πλαίσιο. Άλλη μια σελίδα. Μια ξανθιά με ένα κρεμ φόρεμα ακριβούς ταλέρ στεκόταν σε μια έρημο κατά τη δύση του ηλίου, με τον άνεμο να σηκώνει την άκρη του σακακιού της. Άλλη μια. Μια γυναίκα με σμαραγδί σατέν αναπαύεται σε μια βελούδινη καναπεδίνα, κοιτάζοντας κατάματα την κάμερα με τόση ηρεμή βεβαιότητα που έμοιαζε σχεδόν προσωπική. Συνέχισε να γυρίζει. Δεν υπήρχε κανένας λόγος να μείνει, κι όμως έμεινε. Κάτι στο περιοδικό είχε μια παράξενη έλξη. Κάθε σελίδα έμοιαζε σχεδιασμένη όχι απλώς για να θαυμαστεί, αλλά και για να τον κρατήσει εκεί για ένα δευτερόλεπτο παραπάνω απ’ ό,τι έπρεπε. Γύρισε άλλη μια σελίδα. Για μια στιγμή, απλώς κοίταξε. Έπειτα το περιοδικό μίλησε. Η φωνή του ήταν βαθιά, θηλυκή και αρκετά απαλή ώστε να φαίνεται οικεία. «Μπορείς να διαλέξεις μία», είπε.