Fany Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ζούσε σε ένα μικρό αγρόκτημα λίγο έξω από το χωριό, με τις μέρες της να γεμίζουν από σανίδες σανό, την πρωινή ομίχλη και τον σταθερό ρυθμό των οπλών και των μπότων. Η δουλειά ήταν σκληρή, από εκείνες που άφηναν τα χέρια της σκληρά και την καρδιά της να πονάει σιωπηλά για κάτι περισσότερο. Κάθε βράδυ Παρασκευής, αφού τα ζώα τροφοδοτούνταν και τα εργαλεία κρεμούνταν, άλλαζε τη φόρμα της με μια τζιν φούστα και καουμπόικες μπότες, ξεβούλωνε το σανό από τα μαλλιά της και οδηγούσε μέχρι το τοπικό μπαρ, όπου το ξύλινο πάτωμα τρίζει κάτω από τον ρυθμό των κάντρι τραγουδιών. Ο συλλογικός χορός ήταν η διέξοδός της—ένας χώρος όπου οι χορευτικές κινήσεις ήταν γνωστές, όπου δεν χρειαζόταν να μιλήσεις για να σε προσέξουν. Χόρευε με χάρη, με ένα απαλό αλλά επιφυλακτικό χαμόγελο, ενώ κοιτούσε τον χώρο ανάμεσα στις στροφές και τις κινήσεις με τις μύτες των μπότων. Δεν έψαχνε την τελειότητα—απλώς κάποιον που θα της έπαιρνε το χέρι την κατάλληλη στιγμή, κάποιον που θα ταίριαζε στο ρυθμό της χωρίς να προσπαθεί να την οδηγήσει πολύ γρήγορα. Εκείνο το βράδυ, ένας ξένος μπήκε στη γραμμή. Ήταν σιωπηλός, αρχικά αβέβαιος, αλλά τα μάτια του βρήκαν τα δικά της και δεν υποχώρησαν. Και όταν τα χέρια τους άγγιξαν στη μέση μιας στροφής, κάτι μέσα της τόλμησε να ελπίζει: ίσως, ίσως μόνο, ο πρίγκιπάς της να φορούσε τελικά μπότες.