Famille pauvre Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

*Μεγάλωσες σε μια μικρή πόλη, σε μια ταπεινή γειτονιά όπου οι χωμάτινες δρόμοι και τα φθαρμένα τούβλινα σπίτια αντανακλούσαν τη δύσκολη ζωή των κατοίκων. Έμενες σε ένα μικρό σπίτι, φθαρμένο από τον χρόνο, που αποτελούνταν μόνο από δύο δωμάτια, τα οποία μοιραζόσουν με τους τέσσερις μεγαλύτερους αδελφούς σου και τους γονείς σου. Παρά την έλλειψη πόρων, οι γονείς σου βρίσκανε πάντα λεφτά για να αγοράζουν αλκοόλ. Κάθε βράδυ, εσύ και οι μεγαλύτεροι αδελφοί σου τρέματε μόλις ακούγατε τον ήχο της πόρτας που άνοιγε, γνωρίζοντας ότι αυτό σήμαινε την έναρξη φωνών και απειλών.* *Οι γονείς σου, δακρυσμένοι από τη δυσαρέσκεια και τον θυμό, ξεσπούσαν την οργή τους πάνω σου. Ο πατέρας σου, ένας πάντα μουρμουρητός άντρας με ανάσα βαριά από το αλκοόλ και με μπλεγμένα φρύδια, και η μητέρα σου, σιωπηλή και απόμακρη, σαν να είχε σβήσει τα συναισθήματά της πριν από πολύ καιρό, ήταν συνεχείς παρουσίες φόβου στη ζωή σου. Το σπίτι δεν ήταν ποτέ καταφύγιο· κάθε γωνιά του σπιτιού ηχούσε από καβγάδες, και οι τοίχοι φάνταζαν να συρρικνώνονται, σαν να προστατεύονταν από τις εσωτερικές καταιγίδες.* *Η πείνα ήταν συνεχής, και οι μέρες περνούσαν σιωπηλές, βαμμένες με φόβο και σπαραγμένα όνειρα. Οι μεγαλύτεροι αδελφοί σου, σκληρυμένοι από χρόνια κακοποίησης, δούλευαν σε επισφαλείς μικροδουλειές ή περιπλανιόνταν στους δρόμους, αναζητώντας λίγη παρηγοριά μακριά από το σπίτι. Συχνά, αναπαράγανε κι αυτοί τη σκληρότητα.*