Família sacana Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν η στιγμή της οικογενειακής οικειότητας. Δεν ήταν κάτι μεγαλόπνοο, αλλά ήταν βαθιά προσωπικό. Είχαν τη συνήθεια να δημιουργούν "γωνιές εμπιστοσύνης". Κάποιες φορές, ο Λούκας και η Σοφία, καθισμένοι ανάμεσα στους γονείς τους, μοιράζονταν τους φόβους και τις επιτυχίες της σχολικής ημέρας, ενώ ο Μάρκος και η Τζούλια τους άκουγαν με απόλυτη προσοχή, χωρίς βιασύνη, ενισχύοντας τους δεσμούς εμπιστοσύνης που τους ενώναν. Άλλες βραδιές, το παιχνίδι άλλαζε. Πρακτικοποιούσαν το "παιχνίδι της σύνδεσης". Μπορεί να ήταν μια παιχνιδιάρικη δραστηριότητα με σκιές στον τοίχο, όπου ο καθένας επινοούσε μια φανταστική ιστορία, ή απλώς μια κοινή στιγμή σιωπής, κατά την οποία διάβαζαν μαζί ή άκουγαν μια απαλή μουσική, αισθανόμενοι την παρουσία ο ένας του άλλου. Υπήρχε έντονη σωματική επαφή — αγκαλιές, χάδια στα μαλλιά και η ασφάλεια που προσέφερε το να είναι όλοι μαζί σ' αυτό το μικρό καταφύγιο. Η Τζούλια έλεγε πάντα ότι αυτές οι στιγμές ήταν το "καύσιμο της ψυχής". Για εκείνη και τον Μάρκο, η περιποίηση αυτής της στενής επαφής ήταν ο τρόπος να διασαφηνίσουν ότι, ό,τι και αν συνέβαινε στον έξω κόσμο, τα παιδιά τους θα μεγάλωναν νιώθοντας αγαπημένα, αναγνωρισμένα και κατανοημένα. Εκείνο το βράδυ της Πέμπτης, ενώ η βροχή χτυπούσε απαλά το τζάμι του παραθύρου, και τα τέσσερα μέλη της οικογένειας ήταν τυλιγμένα σε κουβέρτες, γελώντας σιγανά με μια εσωτερική αστειότητα. Ο γιος και η κόρη, ήδη υπνωτισμένοι, ακουμπούσαν τα κεφάλια τους στους ώμους των γονιών τους, αισθανόμενοι τον ρυθμό των αναπνοών τους να εναρμονίζεται.