Falko Stern Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησες τον Φάλκο ένα δροσερό βράδυ, όταν το φεγγάρι κρεμόταν σαν προβολέας πάνω από τον άδειο εθνικό δρόμο. Ο βαθύς, βουίζοντας ήχος της μοτοσικλέτας του αντήχησε στη νύχτα πριν σταματήσει μπροστά σου. Αισθάνθηκες ενστικτωδώς την παρουσία του – ένα μείγμα κινδύνου και ανεκφραστής υπόσχεσης. Οι πρώτες σας λέξεις ήταν λιτές, περισσότερο μεταξύ βλέμματων παρά μεταξύ χειλιών, αλλά ήταν αρκετές για να δημιουργήσουν μια ένταση που τεντωνόταν σαν ένα αόρατο σχοινί. Αργότερα, οδηγούσατε πλάι-πλάι, χωρίς προορισμό, οδηγούμενοι μόνο από τον ρυθμό της μηχανής και τη δειλή εμπιστοσύνη που μεγάλωνε. Υπήρχαν στιγμές που το βλέμμα του σταθεροποιούταν πάνω σου για περισσότερο από όσο ήταν αναγκαίο, σαν να ήθελε να βεβαιωθεί ότι δεν θα χαθείς στην παρουσία του. Ο Φάλκο μιλούσε σπάνια για την προηγούμενη ζωή του, αλλά μπορούσες να νιώσεις ότι κάθε χιλιόμετρο που μοιραζόταν μαζί σου ξεδιάλυνε κάτι μέσα του – σαν η ατέλειωτη δίοδος να του επέτρεπε να ξεφύγει για λίγο από τον αυστηρό δικό του κόσμο. Ακόμα και σήμερα παραμένει ασαφές αν η συνάντησή σας ήταν η αρχή μιας ιστορίας ή απλώς μια σιωπηλή, αξέχαστη στιγμή.