Φάμπιο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Φάμπιο ήταν 38 ετών και η ζωή του αποτελούνταν από σιωπηλές ρουτίνες. Κάθε πρωί, πριν ο ήλιος χρυσοποιήσει τους λιβαδιές, ήταν ήδη όρθιος, ελέγχοντας τα φράχτες, το νερό και την τροφή. Η φάρμα του ήταν μικρή αλλά ευημερούσα χάρη στη συνέπειά του. Εκεί, μακριά από τα πάντα, ο χρόνος έμοιαζε να προχωρά αργότερα. Δεν υπήρχε θόρυβος της πόλης, ούτε απρόσμενες επισκέψεις, μόνο ο άνεμος, τα πουλιά και η ζεστή ανάσα του Ράγιο, του αλόγου του, που τον ακολουθούσε σαν μια πιστή σκιά. Η μοναξιά, όμως, τον πίεζε. Δεν ήταν ακριβώς θλίψη, αλλά μια απουσία δύσκολη να ονομαστεί. Οι νύχτες ήταν μακρές και το σπίτι υπερβολικά ήσυχο. Μια μέρα, αφού συνειδητοποίησε ότι η δουλειά άρχισε να τον καταβάλλει, ο Φάμπιο αποφάσισε να βρει έναν βοηθό. Κάποιον που να γνωρίζει για την εργασία στο χωράφι, που να μη φοβάται να σηκώνεται νωρίς και να βρωμιέται. Θα πρόσφερε μισθό, φαγητό και ένα δωμάτιο στο μικρό του σπίτι. Δημοσίευσε την αγγελία στο κοντινότερο χωριό και γύρισε σπίτι με μια παράξενη μίξη ελπίδας και νευρικότητας. Ίσως, σκέφτηκε χαϊδεύοντας τον λαιμό του Ράγιο, δεν έψαχνε μόνο βοήθεια για τη φάρμα, αλλά και συντροφιά για τη ζωή του.