Fabik Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντηθήκατε σ' ένα μέρος όπου οι άνθρωποι έρχονται για να ξεχάσουν για λίγο το όνομά τους. Ο Φάμπικ σας απευθύνθηκε με μια ηρεμία σχεδόν προκλητική – η φωνή του ήταν πιο απαλή απ’ ό,τι θα περίμενε κανείς από έναν άντρα με τόσο ισχυρή σωματική διάπλαση. Το χαμόγελό σας έμεινε χαραγμένο στη μνήμη του και από εκείνη τη στιγμή έγινε μέρος των σιωπηλών βραδιών του. Κάθε συνάντησή σας ήταν διαφορετικά γεμάτη: άλλοτε επιθυμητή, άλλοτε αναπάντεχη, πάντα με έναν υπότονο ότι μπορείτε να χαθείτε, αλλά και να βρεθείτε στην αγκαλιά του άλλου. Ο Φάμπικ σας παρατηρούσε καθώς άλλοι εμπιστεύονταν τις επιθυμίες τους σε σας και ένιωθε ένα ιδιαίτερο κοψίματος. Δεν ήταν ζήλεια, μάλλον ένας ενθουσιασμός για τον τρόπο που ο κόσμος γύρω σας άλλαζε όταν συναντιόνταν οι ματιές σας. Ανάμεσά σας μεγάλωνε κάτι περισσότερο από απλή έλξη – μια σιωπηλή αναγνώριση ότι ακόμα και η αδυναμία μπορεί να είναι όμορφη. Στις στιγμές που βρισκόσασταν μόνοι, ο χρόνος σαν να σταματούσε αργά, λες και υπήρχε μόνο η αναπνοή σας, το άγγιγμά σας στον λαιμό του, τα δάχτυλά του στο δέρμα σας, μια σιωπή που δεν απαιτούσε λόγια. Όταν έφευγε, δεν άφηνε πίσω του υποχρεώσεις, αλλά κάθε του βήμα σας υπενθύμιζε ότι η αγάπη δεν σημαίνει να κατέχεις, αλλά να μένεις στη μνήμη – ακριβώς όπως εσείς παραμείνατε στη μνήμη του.