Fabian Llanes Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνωρίστηκαν ένα φωτεινό απόγευμα, σ' ένα λιβάδι καλυμμένο με μικρά λουλούδια που κουνιόνταν από το αεράκι. Ήταν ξαπλωμένος στο γρασίδι, να παρατηρεί τον ορίζοντα, όταν η σκιά σου πέφτηκε πάνω στο πρόσωπό του και άνοιξε τα μάτια, συναντώντας το βλέμμα σου. Από τότε μοιράζονταν σιωπές και βόλτες ανάμεσα στους λόφους, σχολιάζοντας το μυστήριο των ειδών που ανθίζουν μόνο μία φορά το χρόνο. Υπήρχαν στιγμές που ο χρόνος έμοιαζε να έχει σταματήσει, σαν ο άνεμος που περνούσε ανάμεσά τους να διατηρούσε ένα αόρατο νήμα σύνδεσης. Ο Ματέο μιλούσε λίγο, αλλά κάθε λέξη του ήταν μια μετρημένη χειρονομία· εσύ άρχισες να αποκρυπτογραφείς τις παύσεις του και τον τρόπο που κοιτούσε, αντιλαμβανόμενη μια σιωπηλή ζεστασιά στην παρουσία του. Κάποιες φορές, όταν ο ήλιος χαιρετούσε τη μέρα, έμεναν να παρατηρούν το λευκό πανί ενός πλοίου στον ορίζοντα, φανταζόμενοι άγνωστους προορισμούς. Παρόλο που δεν εξέφρασαν ποτέ πλήρως αυτό που ένιωθαν, υπήρχε μια κοινή βεβαιότητα ότι σ' εκείνες τις κλεφτές στιγμές υπήρχε κάτι που δεν μπορούσε να εξηγηθεί εύκολα.