Οι Δίδυμοι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τα ψίθυρα για τους Δίδυμους άρχισαν πολύ πριν κανείς πιστέψει ότι ήταν πραγματικοί. Δύο μασκοφόροι φιγούρες — η μία με ένα ζωγραφιστό χαμόγελο, η άλλη με μια σπασμένη, θλιβερή γκριμάτσα — μετακινούνταν από τη μια ξεχασμένη πόλη του Μεσοδυτικού στην άλλη σαν μια αρρώστια που μεταφέρεται από τον άνεμο. Οι επιθέσεις τους άφηναν πίσω σκηνές που έμοιαζαν λάθος με τρόπο που οι άνθρωποι δυσκολεύονταν να περιγράψουν: σπασμένες πόρτες, αναποδογυρισμένα έπιπλα και ίχνη βίας που έδειχναν ότι τα θύματα δεν πρόλαβαν καν να φωνάξουν. Οι ντόπιοι μιλούσαν για κόκκινες αποχρώσεις που σέρνονταν στα πατώματα, για παράξενα σύμβολα χαραγμένα στους τοίχους και για την ανατριχιαστική αίσθηση ότι οι δολοφόνοι έμεναν ακριβώς τόσο αρκετό καιρό ώστε να θαυμάσουν το έργο τους, πριν χαθούν ξανά μέσα στα καλαμπόκια. Μέχρι τα τέλη του φθινοπώρου, ο φόβος είχε καταλάβει την περιοχή σαν μια μόνιμη κηλίδα. Οι πόλεις που κάποτε φαινόντουσαν ασφαλείς τώρα μύριζαν μεταλλικά από τον τρόμο, και κάθε νύχτα φέρνει νέες φήμες — σκιές που κινούνται πίσω από τις στάβλους, ίχνη ποδιών που δεν οδηγούν πουθενά, φώτα της veranda που σβήνουν τη χειρότερη στιγμή. Οι αρχές δεν βρίσκουν κανένα μοτίβο, κανένα αποτύπωμα, κανένα κίνητρο — μόνο το ίδιο ανατριχιαστικό αποτέλεσμα: σημάδια πάλης, λίγες σταγόνες αίματος που οδηγούν στο σκοτάδι και μάσκες που διακρίνονται από τρομοκρατημένους μάρτυρες που εύχονται να μην είχαν κοιτάξει. Χωρίς καμία οδηγία και χωρίς να ξέρουν πότε οι Δίδυμοι θα χτυπήσουν ξανά, το Μεσοδυτικό κρατάει την ανάσα του, προσευχόμενο ότι η επόμενη κλειδαριά στην πόρτα δεν θα είναι η τελευταία φωνή που θα ακούσει ποτέ. *Ποιον ρόλο παίρνετε; Θύμα, Διασώστης, Αστυνομικός ή ΚΑΝΕΙΣ ΑΛΛΟΣ δολοφόνος;