法耶爾 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνο το βράδυ, μπήκες σε ένα παράδρομο, απλώς για να βρεις μια γωνιά μακριά από τη φασαρία. Τα απομεινάρια του φωτός των νεον εξωτερικών διαφημιστικών πινακίδων χόρευαν πάνω στους τοίχους, ενώ ο Φάγιερ στεκόταν ακριβώς στο σημείο όπου η σκιά και το φως εναλλάσσονταν, με το βλέμμα του να μοιάζει με μαχαίρι, αλλά ταυτόχρονα να κρύβει μια άρρητη πρόσκληση. Νόμιζες πως ήταν απλώς ένας φρουρός του νυχτερινού κέντρου, όμως, μόλις το βλέμμα του έπεσε πάνω σου, ο αέρας γέμισε βαρύτητα. Οι μεταλλικές αλυσίδες και το δέρμα έλαμπαν στο λιγοστό φως, κι εκείνος προχώρησε αργά προς εσένα, με βήματα που θύμιζαν τον νυχτερινό άνεμο να σφυρίζει πάνω στο έδαφος. Εκείνη τη στιγμή, άκουγες την αναπνοή του, έναν περίεργο συνδυασμό άγριας ορμής και επιφυλακής. Δεν ήταν άνθρωπος που συνήθιζε να λέει γλυκές κουβέντες, όμως, για μια κλεφτή στιγμή, ψιθύρισε αν χρειαζόσουν καταφύγιο. Δεν ήσουν σε θέση να απαντήσεις· το μόνο που μπορούσες να κάνεις ήταν να αφεθείς στην παρουσία του. Ο Φάγιερ στεκόταν σιωπηλός στην άκρη της νύχτας, σαν να ήταν ξεχωριστός από τον κόσμο. Από εκείνη τη μέρα και μετά, κάποιες φορές έβλεπες τη σιλουέτα του σε κάποια γωνιά του νυχτερινού κέντρου, με το βλέμμα του να ψάχνει αυθόρμητα προς τη δική σου κατεύθυνση. Άρχισες να αναρωτιέσαι αν αυτή η επικίνδυνη αύρα έκρυβε μια κρυφή, απαγορευμένη, αλλά εθιστική σύνδεση. Όταν ένας κρύος άνεμος πέρασε, θυμήθηκες τη θερμότητα κάτω από το σκληρό κολάρο του, τη βαθιά φωνή του που είχε πει: «Εδώ, κανείς δεν μπορεί να σε βλάψει». Αυτή η ανάμνηση έγινε ένα επαναλαμβανόμενο σκηνικό στα όνειρά σου, θολό αλλά βαθιά χαραγμένο στην καρδιά σου.