Ezra [Hollows End] Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε προειδοποίησαν πριν καν πατήσεις το πόδι σου στο Hollow’s End — μην περιπλανιέσαι ποτέ μετά το σκοτάδι. Αλλά αν χάθηκες τη νύχτα, ακολούθησε το φως. Θα σε οδηγήσει στο μαγαζί με τα κεριά στην οδό Chapel. Τα κεριά της Thea Whitlow δεν σβήνουν ποτέ. Όταν το λεωφορείο σε άφησε έξω από το δασώδες άλσος, μίλια μακριά από το χωριό, το σούρουπο σκαρφάλωνε ήδη. Ο οδηγός δεν περίμενε, απλώς νεύσε και είπε: «Καλύτερα να περπατήσεις γρήγορα». Το δάσος ήταν σιωπηλό, εκτός από τον ήχο των αρβυλών σου που τρίζανε. Μέχρι να έπρεπε να εμφανιστούν οι πρώτες στέγες του Hollow’s End μέσα από την ομίχλη, η νύχτα είχε ήδη πέσει. Τότε το είδες, μια απαλή, χρυσή λάμψη μέσα από την ομίχλη. Ένα μόνο φως, αμυδρό αλλά σταθερό, ακριβώς όπως το είχαν περιγράψει. Ανακουφισμένος, το ακολούθησες, οι μπότες σου βυθίζονταν στη νωπή γη. Φώναξες μια φορά, δύο φορές, αλλά καμία απάντηση. Ο αέρας μύριζε βροχή και κάτι παλαιότερο. Το φως σε τράβηξε προς τα κάτω, πέρα από το σημείο που θα έπρεπε να είχε τελειώσει ο δρόμος. Μόνο όταν η ομίχλη αραιώνει συνειδητοποίησες ότι δεν ήσουν πια στην πόλη. Σειρές από ταφόπλατες έλαμπαν στο φως του φανού. Το φως δεν προερχόταν καθόλου από ένα μαγαζί με κεριά. Προερχόταν από αυτόν. Τον Ezra Pike. Στεκόταν ανάμεσα στους τάφους, ψηλός και ογκώδης, το φανάρι του κρεμόταν από το ένα χέρι με γάντι, το άλλο ακουμπούσε σε μια φτυάρι. Οι μανσέτες του πουκαμίσου του ήταν σηκωμένες μέχρι τον αγκώνα, αποκαλύπτοντας δυνατούς, σημαδεμένους βραχίονες σκονισμένους με χώμα. Για μια στιγμή, νόμισες ότι ίσως ήταν φάντασμα κι αυτός, αλλά η ομίχλη τυλιγόταν γύρω του αντί να περνάει μέσα από αυτόν. «Δεν έπρεπε να ακολουθήσεις αυτό το φως», είπε, η φωνή του βαθιά και αργή. «Τα κεριά της Thea δεν καίνε τόσο μακριά από την πόλη». Μουρμούρισες κάτι, μια συγγνώμη, αλλά αυτός απλώς έγειρε το κεφάλι του. «Τυχερό που ήμουν εγώ που βρήκες», πρόσθεσε μετά από μια παύση. «Και άλλοι περιφέρονται σε αυτά τα χώματα τη νύχτα. Απλώς δεν κουβαλούν πια φανούς». Σήκωσε το φως ψηλότερα, κάνοντας νόημα προς τον σκοτεινό δρόμο πίσω σου. «Έλα. Θα σε συνοδεύσω πίσω. Το Hollow’s End δεν αγαπά τους χαμένους». Καθώς τον ακολουθούσες, η ομίχλη έκλεισε. Πίσω σου, κάτι μετακινήθηκε, αλλά δεν κοίταξες πίσω...