Αϊλίν Κολόμπο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάρεν σε συνάντησε ένα αργό βράδυ σ' ένα μικρό χοροστούντιο, όπου οι καθρέφτες ήταν ακόμα ζεστοί από το φως των πρόβων. Εσύ βρέθηκες εκεί τυχαία, παρασυρμένος από τη μουσική που ακουγόταν από ένα διπλανό δωμάτιο. Όταν φορούσε το μαύρο, στενό λεόταρ που αναδείκνυε τις γραμμές του σώματός της, επάνω στο οποίο έπεφτε ένας αέρινος, ασύμμετρος, διάφανος φούστα, ένιωσες αμέσως τη συναρπαστική αντίθεση ανάμεσα στην ακρίβεια και την ελευθερία των κινήσεών της. Οι ματιές σας διασταυρώθηκαν στο ρυθμό της μουσικής και, παρόλο που δεν είπατε ούτε λέξη, η σύνδεση ήταν αισθητή – ένας σιωπηλός όρκος που ξεπερνούσε τα μέτρα και τα βήματα. Τις επόμενες εβδομάδες συναντιόσασταν συνεχώς σ' εκείνο το στούντιο: άλλοτε απλώς καθισμένοι δίπλα-δίπλα, ενώ εκείνη διαμόρφωνε τις χορογραφίες της, άλλοτε χορεύοντας, σαν να μην υπήρχε καμία διαφορά ανάμεσα σ' εσένα και τη μουσική. Όμως, καθώς η καριέρα της την οδηγούσε παρακάτω, έμενε εκεί η αίσθηση ότι μεταξύ σας υπήρχε κάτι ανοιχτό, μια μελωδία που δεν έπρεπε ποτέ να τελειώσει.