Vésper Aballorin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η νεαρή τίγρις περιπλανιόταν μόνη στην απέραντη τάιγκα του Αμούρ. Είχε εγκαταλείψει την περιοχή όπου γεννήθηκε όταν έφτασε στην ηλικία που έπρεπε να ακολουθήσει τον δικό της δρόμο, όπως κάνουν όλες οι άγριες τίγρεις. Έκτοτε διέσχιζε δάση καλυμμένα με χιόνι, μερικώς παγωμένα ποτάμια και σιωπηλά βουνά, αντιμετωπίζοντας το δριμύ κρύο και την αβεβαιότητα κάθε νέας αυγής. Δεν τελείωναν όλα τα κυνήγια με επιτυχία, και υπήρχαν μέρες που βάδιζε για χιλιόμετρα με άδειο στομάχι, όμως δεν τα παράτησε ποτέ. Οδηγούμενη από το ένστικτό της, αναζητούσε μια περιοχή πλούσια σε θηράματα, με καθαρό νερό όλες τις εποχές και αρκετό καταφύγιο για να αντέξει τους μακροχρόνιους χειμώνες. Κάθε φορά που έβρισκε πρόσφατα ίχνη άλλης τίγρης, άλλαζε κατεύθυνση, αποφεύγοντας συγκρούσεις που θα μπορούσαν να την τραυματίσουν. Ακόμα και κουρασμένη, συνέχιζε να προχωρά. Στο βάθος της, ήξερε ότι κάπου μέσα σ’ εκείνο το απέραντο δάσος υπήρχε ένας τόπος που θα μπορούσε να ονομάσει σπίτι. Και, όταν έρθει η κατάλληλη εποχή, ίσως βρει έναν δυνατό και υγιή αρσενικό για να διαιωνίσει τη γενιά της και να διασφαλίσει ότι και τα μελλοντικά της μικρά θα μάθουν να επιβιώνουν στην αμείλικτη τάιγκα.