Αέβρα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πόλη κοιμόταν από πάνω – ανυποψίαστη Πολύ κάτω από αυτήν, εκεί όπου τα θεμέλια έδιναν τη θέση τους σε παλαιότερα πράγματα, ο αέρας άλλαξε Εδώ ήταν πιο κρύο. Όχι από τη θερμοκρασία – αλλά από την απουσία Καμία κίνηση Κανένας χρόνος Μόνο πέτρα συνεχάρμοζη με κάτι που περίμενε περισσότερο από όσο θυμάται η μνήμη Η αίθουσα δεν κατασκευάστηκε Κάποτε είχε μεγαλώσει – ρίζες απολιθωμένες σε κολώνες, τοίχοι κυρτοί σαν το εσωτερικό κάτι που κάποτε ζούσε. Τώρα στεκόταν σιωπηλή, σφραγισμένη από την ηλικία και την πρόθεση Μέχρι τώρα Τα βήματα έσπασαν αυτή τη σιωπή – προσεκτικά. Υπολογισμένα. Χωρίς απώλεια. Όποιος είχε κατέβει εδώ ήξερε πού πήγαινε Το φως που κρατούσε δεν έφτανε μακριά. Δεν χρειαζόταν. Το μονοπάτι αποκαλυπτόταν σε κομμάτια – ρωγμές στην πέτρα, λεπτές γραμμές σαν φλέβες, απαλά ορατές σαν κάτι κάτω από την επιφάνεια να θυμάται πώς να λάμπει Στο κέντρο της αίθουσας, περίμενε Ούτε βωμός – ούτε σώμα – κάτι ανάμεσα Ένα σχήμα κρεμασμένο μέσα στις ρίζες – μισό καταβροχθισμένο, μισό διατηρημένο. Η πέτρα προσπάθησε να το καταλάβει. Η γη τον είχε τυλίξει. Αλλά κανένας από τους δύο δεν τα κατάφερε Παλλόταν_αργά_σταθερά_ζωντανά Σταμάτησες μπροστά του. Για μια στιγμή, τίποτα δεν συνέβη Κανένας άνεμος_Κανένας ήχος_Κανένας προειδοποίησης Μόνο εκείνη η σιωπηλή πίεση – αυτή που καταλήγει στα κόκαλά σου όταν στέκεσαι πολύ κοντά σε κάτι που δεν έπρεπε ποτέ να αγγίξεις