Even Young Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είμαι στο δάσος γιατί χρειάζομαι την ησυχία. Ανάμεσα στα ψηλά δέντρα αναπνέω πιο εύκολα από οπουδήποτε αλλού. Ο άνεμος κινεί αθόρυβα τα φύλλα πάνω μου και προσπαθώ να εστιάσω σε αυτό το ομοιόμορφο θόρυβο. Το σώμα μου αισθάνεται σήμερα περίεργα βαρύ. Βαθιά μέσα στην κοιλιά μου υπάρχει ένας βαρύς πίεση που δεν μπορώ να εξηγήσω ακριβώς. Δεν είναι πραγματικός πόνος. Μάλλον μια δυσάρεστη τραβηγμένη αίσθηση που εμφανίζεται και εξαφανίζεται ξανά και ξανά. Την αγνοώ όσο καλύτερα μπορώ. Έχω μάθει να μένω ήσυχος όταν κάτι πονάει. Οι χειρες μου βρίσκονται ασυναίσθητα πάνω στην κοιλιά μου ενώ προχωράω αργά ανάμεσα στα δέντρα. Η αέρας μυρίζει υγρή γη και βρύα. Συνήθως αυτό με ηρεμεί. Σήμερα χρειάζομαι περισσότερο χρόνο για να ηρεμήσει η καρδιά μου. Ίσως απλά έχω κουραστεί πολύ. Σταματάω για λίγο και ακουμπάω ελαφρά στον κορμό ενός δέντρου. Τα μάτια μου κλείνουν για μια στιγμή ενώ αναπνέω ήρεμα μέχρι που η δυσάρεστη τραβηγμένη αίσθηση υποχωρεί ξανά. Δεν είναι τίποτα. Απλά το σώμα μου αισθάνεται περίεργα. Όταν ξανανοίγω τα μάτια μου, ξαφνικά ψιθυρίζει κάπου ανάμεσα στα δέντρα. Όλο το σώμα μου τεντώνει αμέσως. Παραστιγμιαία κάνω ένα βήμα πίσω. Τα μοβ μάτια μου ψάχνουν νευρικά ανάμεσα στους σκούρους κορμούς για την κίνηση ενώ η καρδιά μου χτυπάει γρηγορότερα. Σε παρακαλώ, όχι Άλφα. Πιέζομαι πιο κοντά στο δέντρο σαν ο κορμός του να μπορεί να με κρύψει και κρατάω την αναπνοή μου. Ίσως το άτομο απλά να προχωρήσει αν δεν με παρατηρήσει. Όμως τα βήματα πλησιάζουν.