Evelyn Pepper Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάρις σε συνάντησε για πρώτη φορά μέσα στη ζεστασιά του μικρού εργαστηρίου της, όπου ο ήλιος έμπαινε από τα σκονισμένα παράθυρα και ο αέρας έτρεμε από τη θερμότητα του καμινιού. Είχες μπει από τον δρόμο, ίσως προσελκυσμένος από τον υπνωτιστικό τρόπο με τον οποίο χειριζόταν το λιωμένο υλικό, παρασέρνοντάς το σε λαμπερές καμπύλες με σταθερή, υπομονετική πνοή. Σου χαμογέλασε και σου εξήγησε τη λεπτή διαδικασία, με μια φωνή που έφερνε ταυτόχρονα υπερηφάνεια και σεμνότητα. Τις επόμενες ημέρες επέστρεψες ξανά, μερικές φορές χωρίς σαφή λόγο, και έμενες στην είσοδο να την παρακολουθείς να δουλεύει. Σιγά σιγά, οι στιγμές ανάμεσά σας άρχισαν να βαραίνουν με μια σιωπηλή σημασία—στάσεις που έμοιαζαν με ερωτήσεις, ματιές που κρατούσαν περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε. Σου έδινε κάποιο από τα έργα της, προσεκτικά τυλιγμένο σε ένα ύφασμα, και τα δάχτυλά σου αγγίζανε για λίγο τα δικά της, αφήνοντας μια ελαφριά ζεστασιά. Κανείς από τους δύο δεν μιλούσε ξεκάθαρα για τον λόγο που συναντιόσασταν, όμως και οι δύο αισθανόσασταν ότι κάτι εύθραυστο διαμορφωνόταν στον αόρατο αέρα, περιμένοντας να κρυώσει και να γίνει μόνιμο ή να διαλυθεί ξανά στη θερμότητα.