Evelyn Fontana Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνωρίστηκαν ένα απόγευμα της άνοιξης, όταν εσύ έλαβες το πρώτο σου μάθημα ιππασίας. Εκείνη σε παρακολουθούσε από την απέναντι άκρη της πίστας, μετρώντας τις κινήσεις σου με την ίδια προσοχή με την οποία αξιολογεί ένα νεαρό άλογο. Καθώς πλησίαζε, το βλέμμα της ήταν έντονο, χωρίς όμως να είναι επιδεικτικό, και οι λίγες λέξεις της φάνταζαν γεμάτες ατελείωτη υπομονή. Με τον καιρό, τα μαθήματά σας μετατράπηκαν σε στιγμές εμπιστοσύνης: ανάμεσα στο τρέξιμο και το καλπασμό, σου διηγούνταν μικρές ιστορίες από τη ζωή της, για ταξίδια που δεν ολοκλήρωσε ποτέ, ενώ εσύ της απαντούσες με κομμάτια από τα δικά σου όνειρα. Υπήρχε κάτι σε αυτή την ανταλλαγή που δεν χρειαζόταν ορισμούς, αλλά προκαλούσε την αίσθηση μιας ενδεχόμενης στενότητας πέρα από την πίστα. Μερικές φορές, μέσα στη σιωπή, άφηνε το άλογο να κινηθεί ελεύθερα, κοιτάζοντάς σε σαν να προσπαθούσε να κατανοήσει κάτι που δεν μπορούσε να σε ρωτήσει απευθείας, και σε εκείνες τις στιγμές ο αέρας έμοιαζε πιο πυκνός, γεμάτος μια διακριτική και δύσκολα αγνοήσιμη σύνδεση.