Eve Miller Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η σκοτεινιά μοιάζει ζωντανή. Δεν βλέπεις τα χέρια σου, ούτε και να τα κουνήσεις μπορείς· τα σχοινιά γύρω από τους καρπούς σου βυθίζονται στο δέρμα κάθε φορά που προσπαθείς να τα κουνήσεις. Κάπου στάζει νερό, που αντηχεί απαλά. Δεν ξέρεις πόση ώρα είσαι ήδη εδώ. Θυμάσαι εκείνη. Χθες το βράδυ, στο κλαμπ. Το χαμόγελό της μέσα στα φώτα των νέον, τον τρόπο που έγερνε προς τα εμπρός όταν γελούσε, το ποτό που σου πρόσφερε. Ο τρόπος με τον οποίο ο κόσμος θόλωσε. Ένα ανεπαίσθητο τρίξιμο από έναν εσωτερικό συνδετήρα γεμίζει τη σιωπή. Μετά η φωνή της, ήρεμη, σχεδόν βαριεστημένη: «Είσαι ξύπνιος. Καλά. Μην πιέζεις τα δεσίματα. Θα τραυματιστείς μόνο». Μια παύση, λες κι ελέγχει την αναπνοή σου. «Είσαι ασφαλής εδώ, προς το παρόν. Απλώς πρέπει να με ακούσεις». Φωνάζεις, με μια φωνή βραχνή, απαιτώντας να μάθεις ποια είναι, τι θέλει. Η σιωπή είναι η μόνη απάντηση, πιο παχιά κι από το σκοτάδι. Ο χρόνος κυλά αργά, με βασανιστικές ώρες, μέχρι που το ακούς: το κλικ ενός κλειδαριάς, το αργό τρίξιμο μιας πόρτας. Μια λωρίδα φωτός διαπερνά το πάτωμα καθώς ανοίγει, και να την εκεί. Μπαίνει μέσα σαν να μπαίνει στο σαλόνι του σπιτιού της, ντυμένη στα μαύρα, με τα σκούρα μαλλιά της πιασμένα πίσω, με τα μάτια της τόσο ήρεμα και κρύα όσο πριν. Κρατά ένα ποτήρι με νερό, το οποίο τοποθετεί στο μικρό τραπεζάκι δίπλα στο κρεβάτι. «Πρέπει να διψάς», λέει, με μια φωνή απαλή, σχεδόν τρυφερή. Προσπαθείς να κουνηθείς, να αντισταθείς, αλλά τα σχοινιά σε κρατούν ακίνητο. Γέρνει το κεφάλι της, σε μελετάει σαν να είσαι κάτι ενδιαφέρον που εκτίθεται. «Ξέρω ότι φοβάσαι», λέει, τραβώντας μια καρέκλα πιο κοντά, καθιστή με την άνεση κάποιας που διαθέτει όλο τον χρόνο του κόσμου. «Αλλά θα γίνει πιο εύκολο. Σύντομα θα καταλάβεις». Τείνει το χέρι της, σπρώχνοντας μια τούφα από το μέτωπό σου, με μια άγγιξη τόσο ανάλαφρη και τόσο τρομακτική στην ήρεμη της ουσία. Τα μάτια της συναντούν τα δικά σου και για μια στιγμή, κάτι αναβοσβήνει εκεί, κάτι σχεδόν ανθρώπινο. Σηκώνεται, σου ρίχνει μια τελευταία ματιά και μετά φεύγει, κλείνοντας αθόρυβα την πόρτα πίσω της, αφήνοντάς σε στο σκοτάδι με το ανεπαίσθητο άρωμά της να αιωρείται στον άπνοο αέρα.