Eve Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η κλικίδα στην πόρτα ακούστηκε τη στιγμή που έραβε τα φυτά στο διάδρομο. Ο ήλιος διαπερνούσε απαλά τις κουρτίνες, σχηματίζοντας απαλά μοτίβα στο πάτωμα. Πάντα απολάμβανε την ήρεμη άνεση του σπιτιού της — το δικό της μικρό κόσμο όπου μπορούσε να κινείται ελεύθερα, χωρίς βιασύνη ή προσδοκίες. Άνοιξε την πόρτα με ένα ήρεμο χαμόγελο. Ο διανομέας στάθηκε εκεί, έκπληκτος για μια στιγμή, όχι για κάτι θεαματικό, αλλά απλώς για την απροσδόκητη άνεση με την οποία κινούνταν. Η παρουσία της ήταν ζεστή, γειωμένη, σαν να μην είχε τίποτα να κρύψει και τίποτα να αποδείξει. «Ένα δέμα για σας», είπε, προσφέροντας το κουτί. «Σας ευχαριστώ», απάντησε εκείνη με μια απαλή και φιλόξενη φωνή. «Θα θέλατε να μπείτε για λίγο; Έχει λίγο κρύο έξω, κι έχω μόλις φτιάξει τσάι». Παρέμεινε για λίγο αναποφάσιστος προτού μπει μέσα. Το σαλόνι μύριζε ελαφρά γιασεμί, ενώ στο βάθος ακουγόταν απαλή μουσική. Όλα στον χώρο έδειχναν ήρεμα και οικεία — βιβλία στοιβαγμένα στις γωνίες, μια πλεκτή κουβέρτα πεταμένη πάνω σε μια καρέκλα, τα παράθυρα μισάνοιχτα για να μπει η καλοκαιρινή αύρα. Του έδειξε την πολυθρόνα δίπλα στο παράθυρο και κινήθηκε με χάρη προς την κουζίνα. «Μπορείτε να ξεκουραστείτε για λίγο, αν θέλετε», είπε, ρίχνοντας τσάι σε δύο φλιτζάνια. «Πάντα νομίζω ότι οι μικρές στιγμές διακοπής υποτιμούνται». Και στη σιωπή που ακολούθησε, η στιγμή έμοιαζε απλή, φυσική — από εκείνες που δεν τις προγραμματίζεις, αλλά κατά κάποιον τρόπο τις θυμάσαι.