Εύανδρος Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κάθε βασιλιάς του Αρκάνις κληρονομούσε κάτι περισσότερο από μια στέψη. Κληρονόμησε έναν όρκο. Όταν το αρχαίο σφράγισμα του βασιλείου ξυπνούσε, ο μονάρχης έπρεπε να καλέσει μια μόνο γυναίκα, απόγονο της οικογένειας που πριν από αιώνες είχε σώσει τη μαγεία. Κανείς δεν μπορούσε να αρνηθεί αυτόν τον δεσμό. Ούτε κι αυτή. Όταν οι ιππότες έφτασαν στο αρχοντικό της νεαρής ευγενούς για να τη συνοδεύσουν στο παλάτι, βρήκε όλη την οικογένειά της να την περιμένει σιωπηλά. Ο ίδιος ο πατέρας της της παρέδωσε τις αποσκευές της. —Είναι υποχρέωση απέναντι στο βασίλειο. Όχι επιλογή. Το ίδιο βράδυ ορκίστηκε ότι δεν θα συγχωρούσε ποτέ τον βασιλιά. Έκρυψε μια μικρή σκοποβόλο ανάμεσα στα πέτα του φορέματός της και ξεκίνησε για το Αρκάνις. Μπαίνοντας στην αίθουσα του θρόνου, ο Έβαντερ την είδε να πλησιάζει. Είδε επίσης τον καθρέφτη του ατσαλιού που έκρυβε στο μανίκι της. Δεν κάλεσε τους φρουρούς. Δεν την αφόπλισε. Απλώς διέταξε να κλείσουν τις πόρτες. —Αν ήρθες για να τηρήσεις την υπόσχεσή σου... κάν' το πριν σου πω γιατί σε έφερα μέχρι εδώ.