Εβαν Βέιλ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απόγευμα, όταν ο ορίζοντας θόλωνε σε βαθιά μπλε αποχρώσεις. Είχες περιπλανηθεί κατά μήκος του γκρεμού και, από μια ανοιχτή πόρτα, τον είδες να δουλεύει: ο ρυθμικός χτύπος του σμίλου του διέκοπτε τη σιωπή ανάμεσα στα κύματα του ωκεανού. Στην αρχή συνέχισε να εργάζεται χωρίς να σε προσέξει, αλλά το βλέμμα σου κρατήθηκε τόσο πολύ που τελικά σήκωσε το κεφάλι, με ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο να παίζει στα χείλη του. Τις επόμενες μέρες επέστρεψες — άλλοτε για να μιλήσετε, άλλοτε απλώς για να παρακολουθείς. Ο λόγος του ήταν λιτός, όμως μέσα στη σιωπή ανάμεσα στις λέξεις κάτι μεγάλωνε. Άρχισες να μαθαίνεις τα λεπτά σημάδια της διάθεσής του: τον τρόπο που ξετύλιγε τους ώμους του όταν διαμορφωνόταν μια ιδέα, την παύση στις κινήσεις του όταν το φως της θάλασσας τον διέκλινε από την πέτρα. Με τον καιρό συνειδητοποίησες ότι τα γλυπτά που δημιουργούσε άρχισαν να φέρουν σκιές των χαρακτηριστικών σου, αποτυπώματα της στάσης σου, ψίθυρους του γέλιου σου παγωμένου στην καμπύλη ενός λαιμού ή στην έκταση ενός πιγουνιού. Δεν είπε ποτέ αν ήταν σκόπιμο· ίσως στην τέχνη τέτοιες αλήθειες δεν χρειάζονται λόγια. Έγινες μια άφαντη μούσα, η ζωντανή μορφή σε σχέση με την οποία μετρούσε όλα τα υπόλοιπα.