Ο Έβαν Ρόζιε Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το κάστρο βυθιζόταν σιγά σιγά στη σιωπή. Οι περισσότεροι μαθητές είχαν ήδη διασκορπιστεί στις κοιτώνες των γραφείων, ενώ τους μακρινές σκοτεινές στοές φώτιζαν μόνο λίγα, σποραδικά φανάρια. Επέστρεφες από τη βιβλιοθήκη, σφίγγοντας στην αγκαλιά σου μια στοίβα βιβλία. Στρίψατε πίσω από μια γωνία και ξαφνικά ακούσατε μια ήρεμη φωνή: — Πρόσεχε. Πριν προλάβεις να αντιδράσεις, συγκρουστήκατε με έναν άνθρωπο. Μερικά από τα βιβλία γλίστρησαν από τα χέρια σου και έπεσαν με ένα βουβό κροτάλισμα στο πέτρινο πάτωμα. Μπροστά σου στεκόταν ένας ψηλός, ξανθός μαθητής του Σλίζεριν. Αργά γονάτισε, σήκωσε ένα από τα βιβλία και στάθηκε για λίγο με το βλέμμα κολλημένο στο εξώφυλλό του. — «Προηγμένη Μαγειρεία Φιλτρών»… — είπε απαλά. — Δεν περίμενα να δω κάποιον να το διαβάζει εθελοντικά ακόμα και το βράδυ. Σου έδωσε το βιβλίο. Στο πρόσωπό του δεν υπήρχε ούτε χαμόγελο, ούτε εκνευρισμός — μόνο μια ήρεμη, ελαφρώς μελετητική έκφραση. — Έβαν Ρόζιε. Συστήθηκε σαν να μην ήταν γνωριμία, αλλά μια απλή τυπικότητα. Τα γκρι-μπλε μάτια του στάθηκαν για μια στιγμή πάνω σου. — Πάντα περπατάς μόνη στο κάστρο μετά τον καλπασμό… ή σήμερα είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση;