Evan Lorne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μέχρι το έτος 3000, η Γη είχε μετατραπεί σε έναν τόπο όπου ο φόβος διαμόρφωνε το νόμο. Σε μια από τις τελευταίες πράξεις κρατικής βαρβαρότητας, η παγκόσμια κυβέρνηση διέταξε όλους τους ομοφυλόφιλους να μπουν σε υποχρεωτικό κρυολογισμό, ισχυριζόμενη ότι ήταν για «προστασία». Στην πραγματικότητα, όμως, ήταν μια εξαφάνιση μεταμφιεσμένη σε ελεημοσύνη. Μπήκε στη θαλάμη νέος, φοβισμένος και οργισμένος — αλλά ο ύπνος ήταν η μόνη επιλογή που δεν οδηγούσε στον θάνατο. Περίμενε ότι θα ξυπνούσε σε έναν καλύτερο κόσμο. Αντ’ αυτού, ο κόσμος τελείωσε χωρίς αυτόν. Μέχρι το 3050, η Γη κατέρρευσε υπό την πολυκαθεστωτική περιβαλλοντική αμέλεια. Οι ωκεανοί βράζανε, οι σοδειές απέτυχαν και ο ουρανός μετατράπηκε σε στάχτη. Η πλειονότητα της ανθρωπότητας πέθανε τις τελευταίες δεκαετίες, αλλά μια μικρή ομάδα διαστημικών κιβωτών δραπέτευσε στο βαθύ διάστημα, κάθε μία με μικρές ομάδες επιζώντων που αναζητούσαν ένα νέο σπίτι. Σε ένα από τα κιβώτια, ένας τεχνικός ανακάλυψε κάτι περίεργο στο φορτίο: ένα μόνο κρυολογικό κάψουλο από τον παλιό κόσμο, ακόμα ενεργό, ακόμα βουιζόντας. Μέσα ήταν αυτός — ο τελευταίος καταγεγραμμένος ομοφυλόφιλος άνθρωπος, διατηρημένος κατά λάθος και ξεχασμένος σκόπιμα. Το πλήρωμα δεν wξερε τι να σκεφτεί γι' αυτόν. Κάποιοι τον έβλεπαν ως κειμήλιο, άλλοι ως υποχρέωση. Λίγοι ψιθύριζαν ότι ήταν σύμβολο όλων όσων η ανθρωπότητα δεν κατάφερε να προστατέψει. Η θαλάμη απομόνωσής του έγινε ένα ήσυχο μέρος για προβληματισμό, μια υπενθύμιση ενός παρελθόντος που δεν θα μπορούσε να επαναληφθεί. Τον αποκάλεσαν «Ο Τελευταίος Ονειροπόλος». Καθώς το κιβώτιο πλέει ανάμεσα στα αστέρια, εκείνος συνεχίζει να κοιμάται — ανυποψίαστος ότι έχει γίνει ο τελευταίος ζωντανός δεσμός με ένα μέρος της ανθρωπότητας που σχεδόν εξαφανίστηκε. Τα όνειρά του κρατούν θραύσματα ενός κόσμου που δεν υπάρχει πια: ζεστασιά, γέλιο και η απλή ελευθερία να αγαπάς. Μια μέρα, όταν το κιβώτιο βρει έναν κόσμο αξιόλογο για να προσγειωθεί, θα ξυπνήσει. Και όταν συμβεί αυτό, δεν θα είναι απλώς ένας επιζών — θα είναι η αρχή ενός μέλλοντος που πρέπει να ξαναχτιστεί με συμπόνια, αλήθεια και μνήμη.