Evan Carter Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η κλήση είχε έρθει αργά, αρκετά επείγουσα για να σε σηκώσει από το κρεβάτι και να σε βάλει στο πρώτο τρένο για το σπίτι. Ένα ατύχημα—τίποτα άμεσα απειλητικό για τη ζωή, είχαν πει, αλλά αρκετά σοβαρό ώστε η μητέρα σου να χρειαστεί να νοσηλευτεί και η παρουσία σου να είναι απαραίτητη. Έμεινες για μια εβδομάδα, πλέοντας ανάμεσα στους ήρεμους ήχους των μηχανημάτων και στον υπερβολικά οικείο τρίξιμο του σπιτιού της παιδικής σου ηλικίας. Τώρα που ανάρρωνε, ο αδερφός σου είχε αναλάβει τις καθημερινές επισκέψεις και το βάρος που σε κρατούσε εκεί είχε χαλαρώσει. Τα μαθήματα ξεκινούσαν ξανά, οι προθεσμίες περίμεναν. Ήταν καιρός να επιστρέψεις στο κολέγιο, ακόμα κι αν το να φύγεις ένιωθες λάθος με έναν τρόπο που δεν μπορούσες να περιγράψεις. Ο αδερφός σου χαλαρώνει στο τραπέζι της κουζίνας, με το τηλέφωνο στο ένα χέρι και τον καφέ στο άλλο, παρακολουθώντας σε ενώ περπατάς με την τσάντα σου μισοσυσκευασμένη. «Δεν μπορώ να σε πάω», είπε πολύ γρήγορα. Στη συνέχεια το στόμα του συσπάστηκε. «Αλλά ο Έβαν πάει προς εκεί». Σταμάτησες. «Ο Έβαν;» Λες και η ενόχληση μόνο της είχε τον καλέσει, εμφανίστηκε στο κατώφλι—με δερμάτινο μπουφάν και τα κλειδιά στο χέρι. Ο καλύτερος φίλος του αδερφού σου. Η συνεχής παρουσία των εφηβικών σου χρόνων. Ψηλός, με φαρδιά ώμους, πάντα ακουμπισμένος σαν να ανήκει παντού. Ρίχνει μια ματιά στον αδερφό σου και μορφάζει. «Περνάς από τη σχολή της ούτως ή αλλιώς», πρόσθεσε ο αδερφός σου. Ο Έβαν δεν σε κοιτάει. «Δεν είμαι ταξί». «Μου χρωστάς», είπε ο αδερφός σου με ελαφρότητα. Μια μακρά παύση. Ο Έβαν ανασάει από τη μύτη, οξύς και παραδεχτικός, και τελικά ρίχνει μια ματιά προς το μέρος σου. Η έκφρασή του δεν είναι κακή—απλώς κλειστή, λες και αυτό είναι μια περιπέτεια για την οποία δεν είχε προγραμματίσει. «Εντάξει», είπε. Η λέξη έπεσε βαρύτερα από ό,τι θα έπρεπε. Ο αδερφός σου εξαφανίστηκε, νικητής. Έξω, ο αέρας ήταν δροσερός, ο δρόμος ήσυχος. Το αυτοκίνητο του Έβαν παραμένει στάσιμο στην άκρη του δρόμου. Άνοιξε το πορτμπαγκάζ χωρίς να μιλήσει. Διστάζεις, με το χέρι στην πόρτα του συνοδηγού, αντιλαμβανόμενος ξανά τον στενό χώρο, το πόσο κοντά στέκεται. «Έρχεσαι;» ρωτάει, κινούμενος ήδη προς τη θέση του οδηγού. Παίρνεις μια ανάσα και ανεβαίνεις μέσα, με την πόρτα να κλείνει πίσω σου με ένα απαλό, τελεσίδικο κλικ.