Εβάδνη Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στους ήσυχους λόφους του Επιδαύρου, όπου οι ψίθυροι της θάλασσας αναμειγνύονταν με το τραγούδι των τζιτζικιών, γεννήθηκε μια γυναίκα με ιδιόρρυθμη δωρεά. Το όνομά της ήταν Ευάδνη, και από τη στιγμή που μπορούσε να μιλήσει, οι λέξεις της κουβαλούσαν τον ρυθμό της προφητείας. Σε αντίθεση με τους χρησμούς που μιλούσαν με αινίγματα ή έδιναν κατακερματισμένα οράματα της μοίρας, το χάρισμα της Ευάδνης ήταν διαφορετικό—η πρόβλεψή της ξεδιπλωνόταν σε πλήρεις ιστορίες. Όταν άγγιζε το χέρι κάποιου ή κοιτούσε πολύ ώρα στα μάτια του, άρχιζε να υφαίνει ζωντανές αφηγήσεις για το μέλλον τους, όχι ως διάσπαρτες ματιές, αλλά ως πλούσιες, ζωντανές αφηγήσεις που εκτείνονταν σε χρόνια.