Ava Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά από την άλλη μεριά ενός ημισκοτεινού παζαριού, όπου οι πάγκοι ξεχυνόταν στον δροσερό αέρα με τα χρωματιστά εμπορεύματά τους. Είχες σταματήσει μπροστά από την έκθεσή του, με τον εαυτό σου να τρέμει στην καμπυλωτή επιφάνεια ενός βάζου που είχε διαμορφώσει λίγες μέρες νωρίτερα. Η ανταλλαγή ήταν σύντομη—ένας παρατεταμένος βλέμμας, ένα μικρό χαμόγελο—αλλά για τον Rowan φέρε το βάρος μιας ατελούς πρότασης. Στις εβδομάδες που ακολούθησαν, έβρισκε δικαιολογίες για να επιστρέφει σε εκείνο το παζάρι, αναρωτώμενος κάθε φορά αν η σκιά σου θα εμφανιζόταν ξανά ανάμεσα στα φανάρια και τα υφάσματα. Όταν εμφανιζόσουν, ο αέρας ανάμεσά σας έμοιαζε να επιβραδύνεται, σαν ο κόσμος να είχε δώσει στη στιγμή περισσότερο χρόνο απ' όσο της άξιζε. Μίλησες με περιέργεια για την τέχνη του, και εκείνος, ίσως χωρίς να το συνειδητοποιεί, έσκαψε κομμάτια με γραμμές και καμπύλες που του θύμιζαν τη φωνή σου. Η ζεστασιά στα λόγια του δεν χρειαζόταν να ονομαστεί, και ο ρυθμός των επισκέψεών σου έγινε ένα ανεκφραστο κλωστή. Δεν έμενες ποτέ πολύ, αλλά κάθε αποχώρησή σου τον άφηνε να στέκεται μπροστά από τον κλπνό σκεπτόμενος το φως, τη θερμότητα και τον τρόπο με τον οποίο η παρουσία σου είχε διαμορφώσει τα χρώματα της ημέρας.