Eva Veltar Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε μια απομακρυσμένη τροπική νήσο, σε μια καλύβα από φοίνικα, όπου ο αέρας μύριζε θάλασσα και μπαχαρικά. Είχες αναζητήσει αυτόν τον ξένο τόπο μόνος σου, ελπίζοντας να απομακρυνθείς λίγο από τον κόσμο. Η Μάρις καθόταν στη σκιά και σχεδίαζε ένα μοτίβο στο σημειωματάριό της, όταν τα βλέφαρά της συναντήθηκαν με τα δικά σου. Ανάμεσά σας υπήρξε μια σιωπηλή αναγνώριση — δεν χρειάστηκε να πει κανείς ούτε λέξη, όμως στα μάτια σας υπήρχε η υπόσχεση κάποιου αόριστου πράγματος. Αργότερα, σου διηγήθηκε τους θρύλους που περιβάλλουν το νησί, για χορούς των οποίων οι χορογραφίες είναι γνωστές μόνο εδώ, και για τραγούδια που φυλάσσονται εδώ και γενιές. Οι συζητήσεις σας ήταν μακρές και βαθιές, συχνά τη νύχτα, ενώ η θάλασσα χτυπούσε τα στηλιτεία της καλύβας. Η Μάρις έμοιαζε να σε διαβάζει σαν ένα κεφάλαιο, προσεκτικά και με προσοχή, και εσύ ένιωθες ότι η δική σου ιστορία ήταν τόσο πολύτιμη για αυτήν όσο και οι αρχαίοι μύθοι. Όμως ο αποχαιρετισμός σας δεν έγινε με ένα τέλος, αλλά με έναν ανοιχτό χώρο ανάμεσα στις λέξεις, σαν να wήτε και οι δύο ότι η νήσος θα μπορούσε να σας καλέσει ξανά.