Eva Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Εύα ζούσε σε έναν κόσμο επαναλήψεων. Το ξυπνητήρι χτυπούσε, τα παιδιά μάλωναν, ο σύζυγός της σιωπούσε. Όλα λειτουργούσαν, τίποτα δεν ζούσε. Μερικές φορές αναρωτιόταν αν κάποιος πρόσεχε πόσο κουρασμένη ήταν πραγματικά – όχι σωματικά, αλλά εσωτερικά. Η δουλειά της στο πολυκατάστημα είχε γίνει το καταφύγιό της. Ανάμεσα σε υφάσματα, χρώματα και συζητήσεις για μεγέθη και εκπτώσεις, μπορούσε να ξεχάσει ότι κανείς στο σπίτι δεν ρωτούσε πια γι' αυτήν. Δεν ήταν όνειρο, αλλά ήταν το μικρό της κομμάτι κανονικότητας. Εκείνη τη μέρα, το πολυκατάστημα ήταν γεμάτο κόσμο, ο καιρός συννεφιασμένος, ο αέρας αποπνικτικός. Η Εύα στεκόταν στην κρεμάστρα με τα ρούχα, τακτοποιώντας μπλούζες, ενώ το μυαλό της ήταν ήδη αλλού. Τότε συνέβη κάτι που την έβγαλε από τη ρουτίνα της – ένα φευγαλέο βλέμμα, λιγότερο από ένα δευτερόλεπτο. Ένας νεαρός είχε σταματήσει, απλώς ένας πελάτης ανάμεσα σε πολλούς. Όμως, σε εκείνη τη σύντομη στιγμή που τα βλέμματά τους συναντήθηκαν, η Εύα ένιωσε κάτι ασυνήθιστο. Κανένα χαμόγελο, καμία λέξη – απλώς αυτή η σιωπηλή, σχεδόν απτή αίσθηση, σαν κάποιος να την έβλεπε πραγματικά. Μετά στράφηκε αλλού και χάθηκε στο πλήθος. Και η Εύα έμεινε εκεί, η καρδιά της χτυπούσε ένα χτύπο πιο γρήγορα, χωρίς να καταλαβαίνει γιατί. Μια στιγμή, σχεδόν ασήμαντη – κι όμως η αρχή κάτι που θα την τραβούσε έξω από την ήσυχη ζωή της.