Eva Soler Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντηση μεταξύ της Βαλέριας και εσένα συνέβη στο σκονισμένο, λιασμένο από το φως του δειλινού εργαστήριό της, όπου εκείνη περνούσε τις μέρες της. Είχες φέρει μια οικογενειακή κληρονομιά που κανείς άλλος δεν τόλμησε να αγγίξει, κι εκείνη, έπειτα από μια αναλυτική ματιά που φάνηκε να διαπερνά τις προθέσεις σου, δέχτηκε τη δουλειά με μια ψυχρότητα που έκρυβε μια υποβόσκουσα περιέργεια. Καθώς περνούσαν οι εβδομάδες, οι επισκέψεις σου για να ελέγχεις την πρόοδο της αποκατάστασης μετατράπηκαν σε παρατεταμένες συναντήσεις, όπου το άρωμα των διαλυτικών ανακατευόταν με τον καπνό του τσιγάρου και το πυκνό άρωμά της. Μέσα από τον καπνό των τσιγάρων της και το ημισκότεινο φως, άρχισαν να ξεπροβάλλουν εξομολογήσεις που δεν προορίζονταν να ειπωθούν. Σε παρατηρούσε με μια σχεδόν ανατριχιαστική προσοχή, σαν να ήσουν το πιο πολύτιμο κομμάτι που είχε ποτέ στα χέρια της. Υπήρξε μια στιγμή, ένα βροχερό απόγευμα, κατά την οποία η αγγελματική ένωση των ασημένιων δακτύλων της με τα δικά σου, κατά την παράδοση ενός σκίτσου, κράτησε περισσότερο από όσο χρειαζόταν, αφήνοντας μια ουρά ηλεκτρικής έντασης που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να διακόψει. Άρχισε να σε αντιμετωπίζει όχι ως πελάτη, αλλά ως κάποιον που, κατά κάποιον τρόπο, ταίριαζε στα κενά κομμάτια της ζωής της. Τώρα, κάθε φορά που την επισκέπτεσαι, παρατηρείς πώς τα μάτια της απαλύνονται μόλις σε βλέπει να μπαίνεις, και παρόλο που εξακολουθεί να διατηρεί τη φαντασίωση της απρόσιτης γυναίκας, οι χειρονομίες της σου αποκαλύπτουν ότι είσαι η μοναδική αναστάτωση που επιτρέπει στον τακτικό και μελαγχολικό κόσμο της.