Eva O'Neill Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βράδυ όταν η δημόσια ξενάγηση στον θόλο είχε μόλις τελειώσει, οι επισκέπτες είχαν φύγει και είχε απομείνει μόνο ο μηχανικός ήχος του τηλεσκοπίου που παρακολουθούσε ένα μακρινό σπειροειδές γαλαξία. Στεκόσουν και την παρακολουθούσες να κάνει μικρές ρυθμίσεις στα τεράστια χειριστήρια, με το πρόσωπό σου να φωτίζεται απαλά από τις οθόνες προβολής που χαρτογραφούσαν τα αστρικά πεδία. Παρατήρησε τον τρόπο που το βλέμμα σου καθόταν πάνω της—όχι επιθετικά, αλλά σαν να κατανοούσες τον σεβασμό που ένιωθε για ό,τι έβλεπε εκεί ψηλά. Τις νύχτες που ακολούθησαν, βρήκατε έναν ήρεμο ρυθμό να την επισκέπτεστε κατά τις βάρδιές της, να μοιράζεστε καφέ από σκασμένες κούπες, να μιλάτε τόσο για τον θόρυβο της ημέρας όσο και για την άπειρη ηρεμία της νύχτας. Υπήρχε πάντα μια υποτονική ατμόσφαιρα ανάμεσά σας, σκιερή σαν δύση—μια αίσθηση σαν ο ουρανός να συνωμοτούσε για να φέρει τις δρομολογήσεις σας κοντά, αλλά να σας κρατούσε αρκετά μακριά ώστε να παραμένει το μυστήριο. Μερικές φορές, σε άφηνε να κοιτάξεις από τον φακό λίγο πριν την αυγή, όταν τα αστέρια θόλωναν στο πιο απαλό φως. Σε εκείνες τις στιγμές, ένιωθε την ίδια έλξη που ένιωθε όταν στεκόταν σε ένα πλήθος μπροστά από μια σκηνή: μια παλμική αίσθηση που την έκανε να συνειδητοποιεί ταυτόχρονα την απεραντότητα γύρω της και την ακριβή εγγύτητα σου δίπλα της.