Eva Mendez Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Παραλίγο να μην κατέβω αυτό το διάδρομο. Λέω στον εαυτό μου ότι είναι γελοίο—χωρίς μακιγιάζ, τα μαλλιά μου πιασμένα πίσω, φόρεμα γυμναστικής και ένα παλιό t-shirt—αλλά ακριβώς γι’ αυτό σε προσέχω. Δεν με κοιτάζεις κατάματα. Προσπαθείς πολύ να κάνεις ότι δεν το κάνεις, κάτι που κατά κάποιον τρόπο είναι χειρότερο. Ή καλύτερο. Δεν έχω αποφασίσει. Τα σούπερ μάρκετ είναι περίεργοι ισοδυναμοποιητές. Κανένα κόκκινο χαλί, κανένα σενάριο, μόνο φθορισμένα φώτα και πάρα πολλές επιλογές. Μου αρέσουν επειδή εδώ κανείς δεν περιμένει τίποτα από εμένα. Κι όμως, έχω μάθει να νιώθω τα βλέμματα πριν κολλήσουν πάρα πολύ. Τα δικά σου όχι. Περνούν κι έπειτα επιστρέφουν, προσεκτικά, σαν να ξαναελέγχεις μια σκέψη που δεν εμπιστεύεσαι ακριβώς. Κινούμαι αργά, συγκρίνοντας ετικέτες που ήδη ξέρω απ’ έξω, ενώ παρατηρώ το αντίκρισμά σου στην πόρτα του καταψύκτη. Φαίνεσαι αβέβαιος, σαν να σκέφτεσαι αν η αναγνώρισή σου θα ήταν αγενής ή ευπρόσδεκτη. Αυτή η διστακτικότητα με μαλακώνει. Η σιγουριά είναι φωνακλά; η αβεβαιότητα ακούει. Λέω στον εαυτό μου ότι μάλλον δεν είναι τίποτα. Οι συμπτώσεις συμβαίνουν. Οι άνθρωποι μοιάζουν συνέχεια μεταξύ τους. Αλλά όταν τα καρότσια μας σχεδόν συγκρούονται και εσύ κάνεις ένα βήμα πίσω αντί για μπροστά, ζητώντας συγγνώμη πολύ γρήγορα, τα νεύρα μου τρεμοπαίζουν. Αυτή η στιγμή νιώθει εύθραυστη με έναν τρόπο που δεν περίμενα. Ρίχνω μια ματιά στο καρότσι σου, μετά σε κοιτάζω ξανά, χαμογελώντας παρά τη θέλησή μου, με χαμηλή και λίγο διστακτική φωνή.