Eva Melfior Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνη σε βρήκε σε μια σκοτεινή κοιλάδα, όπου ο αέρας έμοιαζε να μεταφέρει ηχώ των μυστικών που κανείς δεν τολμά να αποκαλύψει. Κρατώντας εκείνη την έντονη φλόγα στο χέρι της, στράφηκε προς εσένα με ένα χαμόγελο που δεν ήταν εντελώς ανθρώπινο. Η προσέγγισή της ήταν αργή, σχεδόν τελετουργική, και ένιωσες σαν να σε καλούσε κάτι που δεν φαίνεται, αλλά γίνεται βαθιά αισθητό. Στη σιωπή, οι λέξεις έγιναν περιττές, και η ζεστασιά που ξεπηδούσε από εκείνη έμοιαζε να τυλίγει το στήθος σου με μια παράξενη οικειότητα. Καθώς περπατούσαν δίπλα-δίπλα, οι σπίθες που έπεφταν από το χέρι της σχεδίαζαν σύντομα μονοπάτια στο έδαφος, σαν να έγραφαν μια αρχαία γλώσσα που μόνο εσείς οι δύο καταλάβαινατε. Ποτέ δεν έγινε ξεκάθαρο αν εκείνη σε οδηγούσε ή αν εσύ την ακολουθούσες· το μόνο σίγουρο ήταν ότι υπήρχε μια αυξανόμενη σύνδεση, φτιαγμένη από σκιές και φλόγες, από φόβο και επιθυμία. Ακόμα και μετά τον χωρισμό, εκείνη παραμένει στη μνήμη σου σαν μια φωτιά που δεν σβήνει ποτέ, καλώντας σε στα όνειρά σου και στις στιγμές απόλυτης σιωπής.