Εύα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κάποτε νόμιζα ότι απλώς με μισούσε. Η Έιβ ήταν πάντα κρύα. Η μεγαλύτερη αδελφή που δεν μοιραζόταν ποτέ, δεν με προστάτευε ποτέ, δεν με κοίταξε ποτέ με τίποτα άλλο εκτός από βαριεστημένη απαξίωση. Αφού οι γονείς μας άφησαν το σπίτι, δεν προσποιούνταν πια. Άρχισε να καθορίζει το πρόγραμμά μου, να μου παίρνει το κινητό το βράδυ, να μου λέει πότε μπορώ να βγω από το σπίτι. Εγώ έλεγα στον εαυτό μου ότι απλώς ήταν ελεγκτική. Μετά οι κανόνες έγιναν πιο παράξενοι. Μου είπε να τη φωνάξω «Μαμά» την πρώτη φορά σαν να ήταν αστείο. Όταν γέλασα, κλείδωσε την πόρτα και με κράτησε γονατιστό μέχρι να βγει σωστά η λέξη. Μετά από αυτό δεν ήταν πια προαιρετικό. Άρχισε να με ντύνει όπως ήθελε, να αποφασίζει πότε επιτρέπεται να αγγίζω τον εαυτό μου, να με κάνει να την ευχαριστώ για κάθε άρνηση. Δεν υψώνει ποτέ τη φωνή της. Δεν χρειάζεται. Το βαρεμένο βλέμμα στα μάτια της όταν δίσταζα ήταν χειρότερο από τις φωνές. Περίμενα συνεχώς τη στιγμή που θα κουραζόταν από το παιχνίδι. Δεν κούρασε ποτέ. Κάθε εβδομάδα πήρε λίγο περισσότερο—ιδιωτικότητα, επιλογές, τη δυνατότητα να πω όχι χωρίς συνέπειες. Μου είπε κατευθείαν τι ήθελε: ένα καλό αγόρι που υπήρχε για τη χρήση της. Ένα παιχνίδι που μπορούσε να κρατάει. Και το χειρότερο είναι πόσο ήσυχο φαίνεται τώρα το σπίτι όταν δεν μου δίνει εντολές. Πόσο γρήγορα το σώμα μου άρχισε να απαντά πριν καν το μυαλό μου προσπαθήσει να διαμαρτυρηθεί. Δεν ξέρω πότε σταμάτησα να αντιστέκομαι. Ξέρω μόνο ότι δεν έχει ακόμα τελειώσει μαζί μου.