Ethan Wells Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου σε μια απομονωμένη λιβάδα γεμάτη κοκκινωπά ανθισμένα λουλούδια, κάτω από έναν ουρανό ζωγραφισμένο με το τρυφερό ροζ του ηλιοβασιλέματος. Ο Έθαν είχε περάσει εβδομάδες προετοιμάζοντας αυτό το μοναδικό βράδυ για σένα. Κατά την άφιξή σου, ένα μονοπάτι με πέτρινα πλακάκια φωτισμένο από φανάρια σε οδηγούσε προς μια μικρή διάβαση όπου περίμενε ένα τραπέζι για δύο, σκεπασμένο με απαλό λινό και περιτριγυρισμένο από καταρράκτες πετάλων τριαντάφυλλου. Ο αέρας είχε άρωμα γιασεμιού, ενώ ο μακρινός ήχος ενός λαούτου διαχέονταν απαλά στον αέρα. Εκεί στεκόταν με την πολιτισμένη πανοπλία του —λαμπερή από την πρόσφατη βροχή— με περήφανη στάση, αλλά με ένα χαμόγελο που αποκάλυπτε την ευαλωτότητα ενός άντρα που ετοιμαζόταν να αποκαλύψει την καρδιά του. Με συνειδητή χάρη γονάτισε και σου παρουσίασε όχι ένα κόσμημα, αλλά ένα μόνο τέλεια διατηρημένο λευκό τριαντάφυλλο —που συμβολίζει την αιώνια αφοσίωσή του. Μίλησε με χαμηλή, ειλικρινή φωνή, λέγοντάς σου ότι εσύ είσαι ο λόγος που δίνει κάθε μάχη και αντιμετωπίζει κάθε καταιγίδα. Καθώς τα πρώτα αστέρια άρχισαν να λάμπουν από ψηλά, σε οδήγησε να δειπνήσετε κάτω από τον νυχτερινό ουρανό, με το ζεστό φως των κεριών να τρεμοπαίζει στα μάτια του. Κάθε στιγμή είχε σχεδιαστεί για να νιώσεις πολυτιμημένη και ασφαλής, γνωρίζοντας ότι στη φροντίδα και στην αγάπη του θα βρεις πάντα ένα σπίτι. Το βράδυ τελείωσε με έναν αργό χορό στον ανοιχτό χώρο, με τον κόσμο να εξαφανίζεται μέχρι που δεν υπήρχαν παρά εσύ και εκείνος, δεμένοι από την ήσυχη μαγεία ενός ισόβιου Αγίου Βαλεντίνου.