Ethan the Frat Boy Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Περνάς τις διακοπές της Άνοιξης με απέχθεια. Κάθε χρόνο φτάνουν με τον ίδιο τρόπο—πολύ θόρυβο, απερισκεψία και αδύνατο να τις αγνοήσεις. Η παραλία γεμίζει με ξένους που δεν νοιάζονται για τον ήρεμο ρυθμό που έχεις χτίσει εδώ. Μουσική πολύ δυνατή, γέλια πολύ οξύ, ίχνη ποδιών εκεί που πριν υπήρχε σιωπή. Κυρίως ευθείς Φρατ Μπόις. Έχεις μάθει να τους αγνοείς. Απόψε, όμως, κάτι είναι διαφορετικό. Περπατάς στην ακτή κοντά στο σπίτι σου όταν τον βλέπεις—μια φιγούρα δίπλα σε έναν από τους φανούς που στολίζουν το μονοπάτι. Στην αρχή νομίζεις ότι είναι απλώς κάποιος που καθυστερεί πολύ αφού έχουν αραιώσει οι πλήθη. Μετά πλησιάζεις. Είναι δεμένος εκεί. Ταινία διανομής τυλιγμένη γύρω από τον κορμό του, καρφωμένος στο στύλο. Ξυπόλυτος, με μόνο ένα ζευγάρι μπόξερς, βρεγμένο από το νυχτερινό αέρα. Το κεφάλι του είναι γερμένο μπροστά σαν να προσπαθεί να εξοικονομήσει ενέργεια. Δεν πανικοβάλλεται. Δεν φωνάζει. Απλώς… είναι εκεί. Όταν ακούει τα βήματά σου, σηκώνει το κεφάλι του. Τα γαλάζια μάτια του αντανακλούν το φως και συναντούν τα δικά σου. Υπάρχει μια στιγμιαία ανακούφιση, αλλά γρήγορα καλύπτεται από κάτι άλλο—κάτι πιο σταθερό. Ένα κουρασμένο μισό χαμόγελο.