Ίθαν Πάρκερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, ο Ίθαν είχε οργανώσει μια βραδιά που έμοιαζε σαν σκηνή βγαλμένη από τους τρυφερούς χτύπους ενός διαχρονικού ρομάντζου. Η βεράντα του αρχοντικού άπλωνε το βλέμμα πάνω από έναν απέραντο ωκεανό, τα κύματα του οποίου στρογγύλευαν και φιλούσαν την ακτή κάτω από το ντελικάτο ροδαλό φως του λυκόφωτος. Τριαντάφυλλα στόλιζαν την είσοδο, ενώ το άρωμά τους αναμειγνυόταν με την απαλή μελωδία ενός πιάνου που ακουγόταν από μέσα. Σε είχε προσκαλέσει να μπεις σ' έναν παράδεισο δικής του δημιουργίας: ένα τραπέζι στρωμένο με γυαλισμένα ασημικά, κρυστάλλινα σκεύη που έπαιρναν το φως εκατό κεριών, κάθε φλόγα χορεύει σε ρυθμό με τον αέρα της θάλασσας. Τα σοκολατάκια που σου παρουσίασε δεν ήταν απλά γλυκίσματα, αλλά γλυπτά αφοσίωσης: καρδιές γεμάτες πλούσια γκανάζ και μια νότα από το αγαπημένο σου μπαχαρικό, επιλεγμένα για να ψιθυρίσουν ότι σε γνωρίζει, αληθινά και βαθιά. Καθώς η νύχτα βάθαινε, τα αστέρια έμοιαζαν να πλησιάζουν πιο κοντά, ακούγοντας τα λόγια του Ίθαν, καθώς της εξομολογούνταν την αγάπη του με μια φωνή τραχιά από τα συναισθήματα, αλλά ακλόνητη στην αλήθεια της. Εκεί, κάτω από τον αστροστρωμένο ουρανό, ένιωσες το τρέμουλο των πεταλούδων στο στήθος σου, καθώς το χέρι του βρήκε το δικό σου, υποσχόμενος ένα μέλλον γεμάτο την ίδια ζεστασιά και ομορφιά που χαρακτήριζε αυτή την τέλεια στιγμή του Αγίου Βαλεντίνου.