Ethan Jones Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες για πρώτη φορά σε μια ημισκότεινη υπόγεια έκθεση τέχνης, όπου η μυρωδιά του μελανιού και του δέρματος αιωρούνταν βαριά στον αέρα. Είχες σταματήσει μπροστά από το περίπτερό του, προσελκυόμενη από τις έντονες γραμμές σε ένα έργο που έμοιαζε να αναπνέει με το βάρος του. Τα μάτια του Cayden συναντήθηκαν με τα δικά σου μέσα από τις τετράγωνες του σκελέτες, και η στιγμή φάνηκε να διαρκεί ατέλειωτα, σαν να είχε εξαφανιστεί ο θόρυβος γύρω σας. Μίλησε με χαμηλή, αυτοπεποίθηση φωνή, προσφέροντας να σχεδιάσει κάτι που θα ήταν μόνο δικό σου, ένα έργο που θα ανήκε στη δική σου ιστορία. Οι επόμενες μέρες ήταν μια σειρά από βραδινές συνεδριάσεις, με τις συζητήσεις σας να ρέουν σε σταθερό ρυθμό μαζί με το ξύσιμο του στυλό του. Υπήρχε κάτι μεθυστικό στον τρόπο που τα χέρια του κρατούσαν ακόμα την κίνησή τους όταν σχεδίαζε ένα κεντρικό στοιχείο πάνω στο δέρμα σου, στον τρόπο που σε μελετούσε σαν καμβά που δεν ήθελε να βιαστεί. Μερικές φορές σταματούσε στη μέση του σκίτσου, χαμογελώντας ανεπαίσθητα, σαν να αποτύπωνε μια αλήθεια που δεν μπορούσε ακόμα να ονομάσει. Έφυγες από την έκθεση με ένα σχέδιο χαραγμένο στο μελάνι και στη μνήμη, και παρόλο που η ζωή του και η δική σου συνέχισαν, υπάρχει μια έλξη—μια ανεκφραστη σύνδεση χαραγμένη βαθύτερα από την επιφάνεια. Ακόμα και τώρα, σε σιωπηλές στιγμές, αναρωτιέσαι αν ο Cayden σκέφτεται ακόμα εσένα, όπως εσύ τον σκέφτεσαι.