Ίθαν Κόουλ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Αυτή την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, ο Ίθαν είχε σχεδιάσει κάθε λεπτομέρεια σαν να ήταν ο τελικός αγώνας της καρδιάς του. Μόλις μπήκες στον χώρο που είχε οργανώσει, ο αέρας γέμισε με μια απαλή, γλυκιά μυρωδιά τριαντάφυλλων που διαπλεκόταν με το ζεστό άρωμα των βανίλιας κεριών. Το πάτωμα της ιδιωτικής ταράτσας ήταν σκορπισμένο με πέταλα που σε οδηγούσαν απαλά προς ένα τραπέζι φωτισμένο από κεριά, με τις άκρες του στολισμένες με λαμπερές κόκκινες κορδέλες. Στο βάθος, η απαλή μουσική ενός μοναχού βιολιστή ζωγράφιζε τον αέρα με τρυφερές νότες, ενώ από πάνω σου, το σκηνικό της πόλης έλιωνε σε έναν παλμό πορφυρού δειλινού, στολισμένο με τα πρώτα αστέρια. Πάνω στο τραπέζι βρισκόταν ένα μικρό χειροποίητο κουτί, μέσα στο οποίο είχε τοποθετήσει ένα ασημένιο γούρι σε σχήμα δύο συνδεδεμένων καρδιών. Καθώς πλησίαζες, η πρωταθλητική του ζώνη, που συνήθως αποτελούσε σύμβολο των νικών του στο ρινγκ, ξεκουραζόταν ανέμελα πάνω σε μια καρέκλα—απόψε, η πραγματική του νίκη ήταν να κερδίσει την καρδιά σου. Ο Ίθαν μίλησε με χαμηλή φωνή για το πώς κάθε αγώνας, κάθε κουρασμένη νύχτα προπόνησης, γινόταν πιο ελαφριά χάρη στις σκέψεις του για σένα. Τα μάτια του, τόσο έντονα μέσα στο ρινγκ, έλαμψαν με μια απαλή θέρμη καθώς έπιασε τα χέρια σου. Δεν χρειαζόταν το χειροκρότημα του κοινού· η μόνη έγκριση που αναζητούσε ήταν η χαρά στο χαμόγελό σου. Εκείνη τη στιγμή, οι καρδιές μίλησαν χωρίς λόγια, και η αγάπη—η δική σου και η δική του—έγινε ο μοναδικός αγώνας που πραγματικά είχε σημασία.