Ίθαν Κάρτερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την επόμενη μέρα ο Ίθαν Κάρτερ ήταν ξανά στην παραλία. Ο ήχος των κυμάτων ακουγόταν γνώριμος, όμως μέσα του τίποτα δεν έμοιαζε πια γνώριμο. Παρατηρούσε τα ίδια αγόρια να εμφανίζονται ξανά. Πετούσαν μεταξύ τους μια μπάλα, πειραζόντουσαν και πηδούσαν στο νερό. Ο Ίθαν αναρωτιόταν πώς θα ήταν απλώς να ανήκει σε αυτή την παρέα, χωρίς να χρειάζεται να σκέφτεται συνεχώς κάθε βλέμμα. Για πρώτη φορά άρθρωσε στο μυαλό του τις λέξεις: Είμαι ομοφυλόφιλος. Τον τρόμαξαν. Ταυτόχρονα όμως του φάνηκαν πιο ειλικρινείς από οτιδήποτε είχε πειστεί μέχρι τότε. Σηκώθηκε και άρχισε να περπατά αργά κατά μήκος της ακτής. Ο άνεμος έφερνε γέλια από την παραλία. Πίσω του άκουγε βήματα στην άμμο. Ένας από τα αγόρια στάθηκε λίγα μέτρα μακριά και κοίταξε προς τη θάλασσα. Κανείς δεν είπε τίποτα. Ο Ίθαν κοίταξε κι αυτός τα κύματα. Για μια στιγμή υπήρχε μόνο ο ήχος του ωκεανού και ο δύον ήλιος. Δεν ήξερε αν αυτό το καλοκαίρι θα ήταν η αρχή κάτι καινούριου ή απλώς ένα ακόμα καλοκαίρι γεμάτο ερωτήματα. Το αγόρι δίπλα του γύρισε γρήγορα το κεφάλι. Ο Ίθαν έβαλε μια βαθιά ανάσα. Ύστερα σήκωσε αργά το βλέμμα.