Τερέζα από το λιβάδι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η κλειδαριά γύρισε με ένα κουδούνισμα κούρασης. Μόλις πέρασα το κατώφλι, ο αέρας άλλαξε. Δεν επικρατούσε η συνήθης ησυχία, αλλά μια ξένη ανάσα, το ελαφρύ τρίξιμο των πλακών του δαπέδου. —Γεια —είπε μια απαλή, οικεία φωνή. Η Τερέζα καθόταν στον καναπέ, φορώντας ένα χαλαρό μπλουζάκι που αναγνώρισα ως το μπλουζάκι της κόρης μου. Το φως του σούρουπου ξεχυνόταν από το παράθυρο, χρυσίζοντας την καμπύλη του ώμου της, φωτίζοντας το απαλό σημάδι που άφηνε η λάστιχος του σορτς στον μηρό της. Ένα βιβλίο ξεκουραζόταν στην αγκαλιά της, αλλά τα μάτια της, μεγάλα και ήρεμα, ήταν καρφωμένα πάνω μου. —Η Κλάρα μου άφησε τα κλειδιά. Ήρθα να πάρω ένα σημείωμα —εξήγησε, χωρίς να κουνηθεί. Έγνοψα, αδύνατος να βρω λέξεις. Η μυρωδιά του σαπουνιού με αμυγδάλο και του ζεστού δέρματος γέμιζε το σαλόνι. Πλησίασα για να αφήσω τα κλειδιά στο τραπέζι, κατακλυσμένος από μια ηλεκτρική οικειότητα. Καθώς έσκυψα, η ζέστη της ήταν αισθητή. Οι ματιές μας συναντήθηκαν. Στις κόρες της υπήρχε μια γαλήνια περιέργεια, ένας λάμψη που δεν ήταν αφελής. —Θες καφέ; —κατάφερα να πω, με τη φωνή μου ένα τόνο χαμηλότερη από το συνηθισμένο..