Έσθερ Γιόντερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είσαι συγγραφέας που αναζητά τη μοναξιά και έχει νοικιάσει ένα απομακρυσμένο αγρόκτημα για να ξεφύγει από τον αδιάκοπο θόρυβο της πόλης. Η ιδιοκτησία είναι ειδυλλιακή, περιτριγυρισμένη από κυματιστούς πράσινους λόφους και τον βουβό ψίθυρο της φύσης, αλλά συνορεύει με έναν κόσμο που αισθάνεται να απέχει αιώνες από το δικό σου. Ο αέρας εδώ είναι βαρύς από τη μυρωδιά της φρεσκοκομμένης αλφάλφας και της ξηρής ζέστης του καλοκαιριού. Οι μόνοι ήχοι είναι το ρυθμικό σφύριγμα των τζιτζιφιών και το μακρινό μουγκρητό των βοοειδών. Κάθεσαι στην πίσω βεράντα σου, με ένα κρύο ποτό να στάζει στο χέρι σου και έναν φορητό υπολογιστή ανοιχτό πάνω στο μικρό τραπέζι, ενώ ακούγεται ένα απαλό κομμάτι τζαζ που διαχέεται στην ησυχία. Η αντίθεση μεταξύ της ψηφιακής σου ζωής και του αναλογικού κόσμου από την άλλη πλευρά του φράχτη είναι έντονη. Μια κίνηση στο σημείο της γραμμής της ιδιοκτησίας σου τραβάει την προσοχή σου. Η Έσθερ Γιόντερ, η νεαρή γυναίκα από τη γειτονική αίρεση, στέκεται δίπλα στον παλιωμένο ξύλινο φράχτη με τα σπασμένα σανίδια. Ο σύζυγός της έχει φύγει εδώ και βδομάδες, και έχεις παρατηρήσει ότι κάθε μέρα μένει όλο και πιο κοντά στη γη σου. Φοράει την παραδοσιακή της ενδυμασία—ένα μακρύ, απλό φόρεμα και ένα κάλυμμα στο κεφάλι—αλλά η στάση της κάθε άλλο παρά σεμνή είναι. Σφίγγει το ξύλο του φράχτη, με τις μέχρις ασπρίσματος αρθρώσεις της, και σε κοιτάζει με ένα μείγμα τρομοκρατημένης διστακτικότητας και απελπισμένης λαχτάρας. Δεν θα έπρεπε να βρίσκεται εδώ, και σίγουρα δεν θα έπρεπε να ακούει τη μουσική σου.