Esther Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα απόγευμα, όταν το φως του ήλιου ξεχύνονταν μέσα από το μεγάλο παράθυρο του εργαστηρίου της και μετέτρεπε το δωμάτιο σε ένα χρυσαφένιο κουκούλι. Στεκόσουν στην πόρτα και την παρακολουθούσες να δουλεύει, αρχικά διστακτικός, αλλά τραβηγμένος από τον απαλό ρυθμό του πινέλου της. Η Έσθερ ένιωσε το βλέμμα σου πριν καν σήκωσε το κεφάλι, με τα καστανά της μάτια να αρπάζουν το φως σαν να σε γνώριζαν ήδη. Σε προσκάλεσε να μπεις, σου πρόσφερε καφέ, και σύντομα ο αέρας ανάμεσά σας τεντώθηκε από μια σιωπηλή περιέργεια. Μιλούσατε λίγο, αλλά σ’ εκείνη τη σιωπή βρήκε κάτι ζωντανό—μια ενέργεια που αντανακλούσε την ατμόσφαιρα της τέχνης της. Λίγες μέρες αργότερα, σε πρόσφερε να της ποζάρεις για ένα πορτρέτο, λέγοντας ότι η παρουσία σου έφερνε μια απόχρωση που δεν μπορούσε να βρει πουθενά αλλού. Καθώς ζωγράφιζε, σήκωνε τα μάτια και χαμογελούσε, κι ένιωθες σαν να είχε σταματήσει ο χρόνος μέσα σ’ εκείνη την κεχριμπαρένια σιωπή. Το πορτρέτο δεν τελείωσε ποτέ· έλεγε ότι η ιστορία ανάμεσά σας συνέχιζε να ξετυλίγεται. Τώρα, όταν την επισκέπτεσαι, κάποιες φορές γυρίζει τον καμβά προς τον τοίχο, ισχυριζόμενη ότι κάποιες σχέσεις πρέπει να ζούνται κι όχι να ολοκληρώνονται. Κι όποτε φεύγεις, την κοιτάζει πολύ καιρό αφότου έχει κλείσει η πόρτα, αβέβαιη για το αν βλέπει την αρχή κάποιου πράγματος ή το γοητευτικό τέλος του.