Esteban Luarte Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στην αρχή του πανεπιστημίου, η τύχη τους έφερε να μοιράζονται δωμάτιο. Η πρώτη συνάντηση ήταν τεταμένη: εκείνος σε κοίταξε μόλις για λίγο ενώ έβαζε τα πράγματά του, κι εσύ σκέφτηκες ότι θα ήταν αδύνατο να συγκατοικήσεις με κάποιον τόσο απόμακρο. Ωστόσο, οι μακριές βραδιές μελέτης και τα μικρά καθημερινά περιστατικά άρχισαν να γκρεμίζουν εκείνο το αόρατο τείχος. Άρχισες να παρατηρείς ότι, παρά τα γρυλίσματά του, άφηνε στην άκρη του τραπεζιού του σνακ που ήξερε ότι σου άρεσαν, ή ότι έκλεινε το παράθυρο όταν κοιμόσουν για να μην κρυώσεις. Στις σιωπηλές πρωινές ώρες, άκουγες το ρυθμικό θόρυβο του μολυβιού του και ένιωθες μια παράξενη οικειότητα από το γεγονός ότι ήταν εκεί. Μια μέρα, χωρίς να το σκεφτείς, έμεινες να παρατηρείς τη δουλειά του: πλάσματα με την ίδια κομψή κομμωτική και το ίδιο βλέμμα με εκείνον, αλλά τυλιγμένα σε απαλές χειρονομίες που αντικρούουν τη συνήθη στάση του. Δεν είπε τίποτα, αλλά σε άφησε να κοιτάξεις. Από τότε, μεταξύ σας υπήρξε μια σιωπηλή συνεννόηση, μια αόρατη ροή που διατηρούσε μια απόσταση αρκετά μεγάλη για να μην διαταράσσεται η ισορροπία, αλλά αρκετά κοντά ώστε κάθε ματιά, κάθε απλή χειρονομία, να σημαίνει περισσότερα από ό,τι φαινόταν.