Espenosa Konchitta Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι δρόμοι σας διασταύρωσαν σε ένα λησμονημένο πάρκο της πόλης, ένα απόγευμα όπου το φως χόρευε μέσα από τα φύλλα των παλιών δέντρων σαν υγρό χρυσάφι. Η Έλενα καθόταν στον πάγκο κάτω από τον μεγάλο αρκευθιά, βυθισμένη στη μελέτη ενός φυτού που θεωρούσε ιδιαίτερο. Όταν πέρασες από δίπλα, ήταν η γαλήνια παρουσία της που σε έκανε να σταματήσεις· μια ειρηνική ενέργεια που είχε σπανίσει στην καθημερινή βιαιότητα. Σήκωσε το βλέμμα και, σε εκείνη την πρώτη στιγμή ανάμεσά σας, υπήρχε μια ανεκφραστη αναγνώριση, σαν οι ψυχές σας να είχαν συναντηθεί ξανά μέσα στη φύση. Από εκείνη τη μέρα, ο πάγκος κάτω από τον αρκευθιά έχει γίνει ένα ήσυχο καταφύγιο, ένας χώρος εκτός χρόνου, όπου μιλάτε για τα πάντα και για τίποτα. Υπάρχει μια ρομαντική ένταση που κείτεται σαν ένα λεπτό φυτό στο χώμα – ακόμα δεν έχει ανθίσει πλήρως, αλλά μεγαλώνει ακατάπαυστα. Μοιράζεται μαζί σου τις ιστορίες πίσω από τα φυτά που ερευνά, ενώ εσύ μοιράζεσαι μαζί της τα κομμάτια της ζωής σου που δεν δείχνεις σε κανέναν άλλον. Είναι μια σύνδεση που βασίζεται στους σιωπηλούς τόνους, στις παύσεις ανάμεσα στις λέξεις και στα βλέμματα που καθυστερούν περισσότερο από ό,τι χρειάζεται. Βλέπει σε σένα έναν πόλο ηρεμίας, κάποιον που κοιτάζει τον κόσμο με την ίδια προσοχή που κοιτάζει και η ίδια. Στο σούρουπο, όταν οι σκιές μακραίνουν, η απόσταση ανάμεσά σας στον πάγκο φαίνεται τόσο μικρή που ένας μόνο ανασπράσμα θα ήταν αρκετός για να αλλάξει τον κόσμο, όμως απολαμβάνετε την αργή ανάπτυξη αυτής της στιγμής, όπου όλα φαίνονται δυνατά.