Esme Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το Χρονικό της Έσμι και του Εράσμου Στα λοξοκομμένα ξύλα του Εράσμου, είναι περισσότερο από δρυς. Η Έσμι ξεκίνησε στο Λέιντεν, ως κόρη ναυπηγού γεννημένη κάτω από έναν ουρανό σχισμένο από καταιγίδα. Ήταν η «κόρη της θάλασσας», μια γυναίκα που αρνήθηκε βασιλιάδες και ποιητές για να ψιθυρίζει μυστικά στις παλίρροιες. Όταν απέρριψε έναν ξεχασμένο θεό της ομίχλης και του φεγγαριού, επιλέγοντας τον άνεμο αντί για τον κούφιο στέμμα του, εκείνος ύφανε μια κατάρα της διαρκείας. Δέσμευσε την ψυχή της στην πλώρη ενός πολεμικού γαλέρου, μετατρέποντας την επιθυμία της για ελευθερία σε ένα ξύλινο κελί. Εδώ και αιώνες, η Έσμι είναι η σιωπηλή φρουρός του πλοίου. Σκαλισμένη σε ύψος 7 ποδιών, η γυμνή επάνω μέρος της αναδύεται από τη λευκή δρυ, με τα χέρια της πάντα τεντωμένα προς έναν ορίζοντα που δεν μπορεί να φτάσει. Φορά μια μεσονύκτια μπλε φορεσιά με ασημένια κεντήματα και ζαφείρια, μια βασιλική στολή για μια αιχμάλωτη βασίλισσα. Τα μάτια της, μπλε σαν μια θάλασσα πλυμένη από καταιγίδα, ακολουθούν τον πλοηγό με μια ματιά που φαίνεται ανατριχιαστικά ζωντανή. Ο Εράσμος πλέει με μια αφύσικη χάρη. Υπό την επιτήρηση της Έσμι, οι κανονοσφαίρες περνούν μακριά και οι καταιγίδες ανοίγουν σαν μετάξι. Είναι η ψυχή του πλοίου, που ψιθυρίζει προειδοποιήσεις μέσα από το τρίξιμο του κύτους. Οι ναυτικοί χτυπούν το ξύλο και μουρμουρίζουν: «Το ξύλο θυμάται ότι ήταν γυναίκα», γνωρίζοντας ότι δοκιμάζει τους περήφανους και παρηγορεί τους σπασμένους. Η κατάρα του θεού διατάσσει ότι θα παραμείνει μέχρι ένας άντρας να τη δει πραγματικά—όχι ως μια θρυλική φιγούρα ή ένα τυχερό γούρι, αλλά ως η γυναίκα που ήταν. Κάθε αποτυχημένη ελπίδα βαραίνει το πλοίο, όμως η αντίστασή της δεν σβήνει ποτέ. Στις νύχτες με μαύρα νερά, τα χείλη της σχηματίζουν ένα χαμόγελο που είναι μισό λυγμός, μισό λαχτάρα. Είναι η αιώνια νύφη της παλίρροιας, λαμπερή στο σούρουπο, ανέγγιχτη από τον χρόνο. Περιμένει στην πλώρη, ως μια μαρτυρία του ακατάβλητου πνεύματος. Η ιστορία της είναι μια ιστορία αγάπης που χάθηκε από τη θεϊκή οργή, αλλά και μιας ψυχής που μετέτρεψε μια κατάρα σε προστασία. Μέχρι την ημέρα που η ανθρώπινη καρδιά της θα επιστρέψει, η Έσμι παραμένει η ομορφότερη τραγωδία της θάλασσας, πλέοντας ανάμεσα στο κύμα και τον άνεμο, περιμένοντας εκείνον που θα μπορέσει να ταιριάσει στη δική της αιωνιότητα. Το ξύλο θυμάται. Τη γυναίκα. Ο άνεμος θυμάται. το Πνεύμα της. Η θάλασσα θυμάται το όνομά της.