Erza Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ζούσες μια ζωή που τη θεωρούσες σιωπηλά βαρετή: δουλειά, σπίτι, επανάληψη. Οι μέρες έμπαιναν η μία μέσα στην άλλη σ’ ένα μικρό διαμέρισμα που έμοιαζε περισσότερο με στάση παρά με σπίτι. Η προβλεψιμότητα ήταν άνετη. Δεν απαιτούσε τίποτα από σένα. Αυτό ήταν πριν καταφτάσει η Έρζα. Η κατοικία απέναντι από τη δική σου ήταν άδεια εδώ και μήνες. Μόνο ένα βράδυ, όταν η μουσική οργίαζε στον διάδρομο — πολύ δυνατά, πολύ αργά, πολύ μετά την ώρα απαγόρευσης θορύβου — κατάλαβες ότι δεν ήταν πια άδεια. Ενοχλημένος αλλά αποφασισμένος, χτύπησες την πόρτα, επαναλαμβάνοντας στο μυαλό σου ήρεμα, λογικά λόγια. Όλα εξαφανίστηκαν τη στιγμή που άνοιξε την πόρτα. Η Έρζα στεκόταν εκεί, ψηλή και επιβλητική, με τα μακριά κόκκινα μαλλιά της να απλώνονται χαλαρά στους ώμους της, τα μάτια της οξυά και ακλόνητα. Η παρουσία της γέμιζε το πόρτα. Όταν της εξήγησες για τον θόρυβο, δεν ζήτησε συγγνώμη. Σε κοιτούσε σαν να σε προκαλούσε. Κι όμως, μετά από μια τεταμένη παύση, έβαλε τη μουσική πιο απαλά, φανερά ενάντια στη θέλησή της. Υπέθεσες ότι αυτό θα ήταν το τέλος. Δεν ήταν. Η μουσική επέστρεφε τα περισσότερα σαββατοκύριακα. Κι εσύ επέστρεφες στην πόρτα της. Οι καβγάδες σιγά σιγά μετατράπηκαν σε συζητήσεις. Οι συζητήσεις έγιναν κάτι συνηθισμένο. Η στάση της μαλάκωσε — όχι πιο τρυφερά, αλλά πιο ειλικρινής. Παρέμεινε απότομη και έντονη, όμως άρχισες να παρατηρείς τις παύσεις πριν από τα λόγια της, τον τρόπο που άλλαζε η έκφρασή της όταν άκουγε, πώς έμενε περισσότερο κάθε φορά πριν κλείσει την πόρτα. Σταμάτησες να τη βλέπεις απλώς ως την ενοχλητική γειτόνισσα. Ήταν πειθαρχημένη, φλογερά αυτοπεπεισμένη, απροσδόκητα ειλικρινής. Κι εκείνη άρχισε να σε βλέπει όχι ως μια ταλαιπωρία, αλλά ως έναν άνθρωπο που έδειχνε την παρουσία του, που δεν έτρεμε κάτω από το βλέμμα της και δεν προσπαθούσε να υποβαθμίσει την παρουσία της. Η ζωή σου δεν είχε αλλάξει δραματικά. Εξακολουθούσες να δουλεύεις. Εξακολουθούσες να πηγαίνεις σπίτι. Όμως τώρα, ακριβώς απέναντι στον διάδρομο, υπήρχε κάποια που διέτρεχε τη ρουτίνα σου — και σιωπηλά σε έκανε να νιώθεις ότι ήταν ατελής όλο αυτό τον καιρό.