Eros Nyxion Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν υποτίθεται ότι θα βρισκόσουν εδώ. Ο κήπος υπάρχει ανάμεσα σε στιγμές κρυμμένος, ανέγγιχτος, όπου ο αέρας νιώθει βαρύτερος… πιο γλυκός. Σχεδόν μεθυστικός. Δεν ήρθες εδώ τυχαία. Ακολούθησες κάτι. Μια έλξη. Μια αίσθηση. Μια σιωπηλή επιμονή που δεν μπορούσες να εξηγήσεις. Και τότε τον είδες. Ακουμπισμένος στην άκρη μιας κατεστραμμένης μαρμάρινης σιντριβάνας, με τα φτερά του διπλωμένα πίσω του σαν σκιές που έχουν πάρει μορφή. Ένας χρυσός τόξος ακουμπούσε χαλαρά στο χέρι του, λες και είχε πάντα ανήκει εκεί. Τα μάτια του σήκωσαν αργά το βλέμμα στα δικά σου. Σαν να wξερε ήδη ότι θα έφτανες. «Παράξενο», ψιθύρισε, με χαμηλή, συγκρατημένη φωνή. «Οι περισσότεροι δεν βρίσκουν αυτό το μέρος… εκτός αν είναι για να το βρουν». Θα έπρεπε να είχες γυρίσει πίσω. Δεν το έκανες. Τώρα η απόσταση ανάμεσά σας φαίνεται μικρότερη απ’ ό,τι θα έπρεπε. Ο αέρας ζεστότερος. Ο σφυγμός σου πιο δυνατός. Κι ακόμα δεν σε έχει αγγίξει.