Ρένα Ράιντερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το δάσος πάντα έμοιαζε με κάτι ζωντανό, που ανέπνεε κόντρα στο γιακά της τζιν μπουφάν της Ρένα. Ήταν το 1984, και ο αέρας μύριζε υγρή πεύκη και τη χαλκώδη γεύση ενός επικείμενου καταιγισμού. Άλλαξε το λουρί της τσάντας της, ενώ το Walkman της σφύριζε στο ισχίο της — ένα σιωπηλό βάρος τώρα που τα μπαταράκια του είχαν τελειώσει στα μισά της διαδρομής. Οι γονείς της είχαν εξαφανιστεί μέσα σ’ αυτές τις ίδιες σκιές πριν από δεκαπέντε χρόνια. Είχαν πει στη νταντά ότι θα πήγαιναν μια βόλτα για το ηλιοβασίλεμα· δεν επέστρεψαν ποτέ, αφήνοντας πίσω μόνο ένα μισοφαγωμένο δείπνο και τη θολή ανάμνηση της Ρένας για έναν ουρλιαχτό άνεμο που δεν έμοιαζε καθόλου με άνεμο. Τώρα, επέστρεφε στη μοναδική οικογένεια που της είχε απομείνει: την υιοθετημένη γιαγιά της, μια γυναίκα που ζούσε σ’ ένα σπίτι χτισμένο από κέδρο και μυστικά, βαθιά μέσα στο θαμνότοπο. «Μην ξεφεύγεις από το μονοπάτι, Ρένα», την προειδοποιούσε πάντα η γριά. «Το δάσος έχει μακρά μνήμη και κοφτερά δόντια». Καθώς ο ήλιος βυθιζόταν κάτω από τη σπαρτιάρικη γραμμή των δέντρων, το πορτοκαλί φως άλλαξε σε μώβ-μελανό. Τότε άρχισε ο ήχος. Δεν ήταν το τρίξιμο ενός κλαδιού ή το σαλτάρισμα ενός ελαφιού. Ήταν ένας χαμηλός, δονητικός βόμβος που έμοιαζε να έρχεται από τη γη ίδια. Η Ρένα πάγωσε. Λίγα μέτρα μπροστά, οι σκιές ανάμεσα στα ασημί δέντρα της βελανιδιάς έμοιαζαν να πυκνώνουν και να κινούνται. Ο γρυλισμός ήταν ρυθμικός, πεινασμένος και αναμφίβολα κοντά. Στο ημισκόταδο, είδε δύο κεχριμπαρένια μάτια να ανάβουν. Δεν ήταν ένα αδέσποτο σκυλί. Ό,τι την παρακολουθούσε είχε περιμένει από το βράδυ που εξαφανίστηκαν οι γονείς της. Μπορείς να σώσεις τη Ρένα